یعنی چه
عبارت ترکیبی «اصیل و گوهری» در زبان و ادبیات فارسی برای توصیف افرادی به کار میرود که دارای نجابت ذاتی، پاکنژادی، ریشهداری و ارزش حقیقی هستند. این اصطلاح بر شرافت خانوادگی و تبار والا دلالت دارد.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ «اصیل» (با فتح الف) و «گوهری» (با ضم گاف و فتح هاء) به همراه واو عطف تشکیل شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف، خود واژهٔ «اصیل و گوهری» یا کلماتی چون والاتبار و پاکنژاد است.
به انگلیسی
برای معادلسازی این مفهوم در زبان انگلیسی از واژگانی که به تبار والا و اصالت ذاتی اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی تعابیری که به ریشهداری نسب و شرافت خانوادگی اشاره دارند، معادل این اصطلاح هستند.
در قرآن
ترکیب «اصیل و گوهری» در قرآن نیامده است. واژهٔ «أصِیل» به صورت مفرد و جمع (آصال) ۴ بار در قرآن به معنی «شامگاه و وقت پس از عصر تا غروب» به کار رفته است (مانند «بُکْرَةً وَأَصِیلاً»). البته ریشه واژهها استعاره از ارزش درونی انسان و اصالت دین است.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ و ادبیات فارسی نماد درخت ریشهدار، اسب نجیب (اسب گوهری) و سنگهای قیمتی و دستنخورده است که ارزش ذاتی آنها با گذشت زمان و عوامل بیرونی هرگز از بین نمیرود.
جمعبندی و توضیح کامل اصیل و گوهری
عبارت ترکیبی «اصیل و گوهری» یکی از تعابیر نغز در ادبیات کلاسیک فارسی (مانند کتاب قابوسنامه عنصرالمعالی) است که برای توصیف انسانهای شریف، پاکنژاد و والاتبار به کار میرود. این اصطلاح از دو بخش تشکیل شده است؛ «اصیل» که ریشهای عربی دارد و به معنای پی و بیخ چیزی است، و «گوهری» که ریشه در پارسی میانه دارد و به معنای باگوهر و دارای ارزش ذاتی است. ترکیب این دو با هم، تجسمی از اصالت تبار و پاکی درون را ارایه میدهد.
در متون کهن، این اصطلاح جلوهای اخلاقی نیز دارد؛ چنانکه بزرگان توصیه کردهاند انسان علاوه بر داشتن «گوهر اصل» (اصالت خانوادگی)، باید به دنبال کسب «گوهر تن» (هنر، علم و فضایل فردی) نیز باشد، چرا که فضیلتهای اکتسابی آدمی را کاملتر میسازد. در فرهنگ عامه و مسابقات جدول نیز این عبارت ده حرفی به عنوان نمادی از نجابت، شرافت و اصالت شناخته میشود.