یعنی چه
«پریوار» یک صفت مرکب ادبی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه «پری» و پسوند شباهت «وار» ساخته شده است. این کلمه برای توصیف ویژگیها، لطافت یا زیبایی خیرهکنندهای به کار میرود که به موجودات افسانهای و خیالی (پریان) شباهت دارد. در ادبیات کلاسیک، گاهی به معنای پنهانکاری یا ناپدید شدن ناگهانی از نظرها نیز استفاده شده است.
تلفظ
این واژه به صورت فتحة اول (پَ)، کسره دوم (رِ) و کشیدگی آوا در بخش پایانی خوانده میشود: /parīvār/
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، در پاسخ به راهنماهایی چون «مانند پری»، «پریگونه» یا «صفت معشوق زیبا»، واژه ۶ حرفی «پری وار» به عنوان پاسخ دقیق شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال این مفهوم ادبی در زبان انگلیسی، از صفات ترکیبی که به موجودات افسانهای (fairy) یا فرشتگان (angel) اشاره دارند، استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، به دلیل تفاوتهای فرهنگی، مفهوم زیبایی و پنهانی پری با واژگانی نظیر حوری یا تشبیه به جنیّه (در بافت افسانهای) یا فرشته ترجمه میشود.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی، واژه «peri» عیناً وام گرفته شده و با ادوات تشبیه نظیر «gibi» برای توصیف زیبایی مفرط به کار میرود.
به فارسی
مترادفهای اصیل و جایگزینهای این واژه در شعر و نثر فارسی شامل کلماتی چون پریرخ، پریچهر، پریفش و فرشتهخو است که همگی بر زیبایی آرمانی و فرازمینی دلالت دارند.
جمعبندی و توضیح کامل پری وار
واژه «پریوار» یک صفت مرکب کاملاً اصیل و ادبی در زبان فارسی است که از ترکیب واژه کهن «پری» (با ریشه اوستایی) و پسوند شباهت «وار» پدید آمده است. این کلمه در فرهنگ و ادبیات کلاسیک ایران، نمادی از زیبایی خیرهکننده، لطافت غیرانسانی و پاکی معشوق آرمانی است. شاعران بزرگی همچون سعدی در آثار خود از این تعبیر برای توصیف خوی نیکو و جمال پنهانکردنی بهره بردهاند.
این واژه در متون مذهبی یا قرآن کریم کاربرد مستقیم ندارد؛ چرا که ساختار تشبیهی آن کاملاً مبتنی بر ذوق اسطورهای و ادبیات پارسی است. در کاربردهای جدول و لغتنامه، این کلمه به عنوان یک صفت ۶ حرفی با بار معنایی مثبت و استعاری قوی شناخته میشود که هیچگونه وجه تسمیه مادی یا زشت در آن راه ندارد.