یعنی چه
«دَعْني» یک عبارت فعلی عربی است که در ادبیات فارسی و متون کهن نیز به کار رفته است. این واژه از دو بخش «دَعْ» (فعل امر به معنیِ رها کن) و «نی» (ضمیر متکلم وحده به معنیِ مرا) تشکیل شده و مفهوم واگذاری، رها کردن یا کسب اجازه برای انجام کاری را میرساند.
تلفظ
این کلمه با فتح دال، سکون عین و کسر نون همراه با یاء مدی (دَعْنِي) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «مرا رها کن به عربی» یا عبارت ۴ حرفی با این مفهوم، «دعنی» است.
به انگلیسی
بسته به لحن و سیاق متن، میتوان از معادلهای فوق در زبان انگلیسی استفاده کرد.
به عربی
خود واژه اصل و ریشه عربی دارد و مترادفهای فصیح آن در این زبان شامل اترکنی و ذرنی است.
به فارسی
در برگردان و معادلسازی فارسی، دقیقترین تعابیر برای این واژه «رهایم کن» یا «بگذار» است؛ همانطور که سعدی میگوید: «ان مت فی هواها دعنی امت فداها» (اگر در عشق او بمیرم، بگذار تا فدایش شوم).
در قرآن
خود کلمه «دعنی» در قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما افعال هممعنی و هممفهوم با آن مانند «ذَرْني» در آیاتی نظیر آیه ۱۱ سوره مدثر (ذَرْني وَمَنْ خَلَقْتُ وَحِيدًا) به چشم میخورد. همچنین کلماتی از ریشه «ودع» مانند مضارع «یدع» در قرآن هست.
نماد چیست
در تحلیلهای معنایی و رفتاری، این عبارت نمادی از مرزبندی شخصی، درخواست برای قطع مزاحمت یا اعلام استقلال عاطفی و رفتاری در یک گفتگو به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دعنی
واژه «دعنی» یک عبارت فعلی و اصطلاح عربی است که از فعل امر «دَعْ» (بگذار/رها کن) و ضمیر «نی» (مرا) ساخته شده است. این عبارت در ادبیات کهن فارسی و اشعار ملمع کاربرد داشته و دقیقاً به معنای «مرا رها کن»، «به حال خود بگذار» یا «اجازه بده» است. ریشه اصلی این واژه «و د ع» بوده و با کلماتی چون وداع و تودیع همخانواده است.
این کلمه گرچه به صورت مستقیم و با همین ساختار در قرآن کریم ذکر نشده، اما مفاهیم مشابه آن با واژگانی چون «ذرنی» در آیات الهی آمده است. در جدول کلمات متقاطع نیز این کلمه به عنوان یک پاسخ ۴ حرفی برای راهنمای «مرا واگذار به عربی» شناخته میشود.