یعنی چه
این عبارت در معنای تحتاللفظی یعنی دستور دادن به حرکت سریع و شتابان. از نظر دستور زبان نیز توصیفکنندهٔ فعل امر از مصدر دویدن است که صیغهٔ مفرد آن «بِدَو» یا «بدو» و شکل جمع آن «بدوید» میشود.
تلفظ
تلفظ خود ترکیب به صورت [امر به دویدن] است و فعل امر حاصل از آن به صورت «بِدَو» (bedav) خوانده میشود.
در جدول
پاسخ دقیق برای این طراح جدول خود عبارت «امر به دویدن» است که دقیقاً ۱۰ حرف دارد. در برخی جداول دیگر ممکن است صیغهٔ خود فعل یعنی «بدو» مد نظر باشد.
به انگلیسی
برای حالت دستوری و امری از واژه Run و برای توصیف این مفهوم از ترکیب command to run یا order to run استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی فعل امر از ماده «رکض» یا «جری» به معنی دویدن ساخته میشود و اصطلاح توصیفی آن «الأمر بالجري» است.
در قرآن
خود ترکیب ترکیبی «امر به دویدن» در قرآن نیست، اما فعل امر این مفهوم از ماده «رکض» در آیه ۴۲ سوره ص به کار رفته است: «ارْكُضْ بِرِجْلِكَ ۖ هَٰذَا مُغْتَسَلٌ بَارِدٌ وَشَرَابٌ» که به حضرت ایوب فرمان داده شد با پای خود به زمین بکوبد و شتاب کند.
نماد چیست
مفهوم دویدن و فرمان به آن در فرهنگ عامه و نشانهشناسی استعارهای از تکاپو، سرعت عمل، اضطرار، واکنش فوری و ضرورت عجله در کارهای مهم است.
جمعبندی و توضیح کامل امر به دویدن
عبارت «امر به دویدن» یک واژه واحد یا اصطلاح مستقل و تثبیتشده در فرهنگهای لغت اصیل فارسی نیست، بلکه یک ترکیب توصیفی ساده و دستوری است که از دو جزء «امر» (عربی) و «دویدن» (فارسی) ساخته شده است. این اصطلاح برای بیان مفهوم دستور دادن به کسی جهت شتاب گرفتن و حرکت سریع به کار میرود.
از دیدگاه ساختار زبانی، خروجی و صیغه فعلی این مفهوم در زبان فارسی کلمه «بِدَو» است که ریشه آن به پارسی میانه بازمیگردد. در کاربردهای جدولی، بسته به تعداد حروف خواسته شده، خود عبارت ده حرفی یا شکل امری کوتاه آن ملاک قرار میگیرد.
در متون دینی و قرآن کریم نیز هرچند این ترکیب ترکیبی عینا وجود ندارد، اما مفهوم و فعل امری آن با واژه «ارکض» در داستان حضرت ایوب (ع) تجلی یافته است که نمادی از پایان رکود، آغاز تلاش و پویایی مجدد به شمار میرود.