یعنی چه
تذکر در زبان فارسی به مفهوم یادآوری کردن موضوعی است که ممکن است به فراموشی سپرده شده باشد. این واژه همچنین به معنای تنبه، هشدار، پند دادن و بیدار کردن ذهن و قلب از حالت غفلت به کار میرود.
مترادف
واژههایی مانند یادآوری و گوشزد کردن دقیقترین معادلهای مترادف برای تذکر هستند.
متضاد
مفاهیمی که در نقطه مقابل یادآوری و هوشیاری قرار میگیرند، به عنوان متضادهای معنایی تذکر شناخته میشوند.
هم خانواده
تمامی این کلمات از ریشه ثلاثی مجرد «ذ-ک-ر» مشتق شدهاند.
ریشه
این کلمه مصدری از باب تفعّل در زبان عربی است که از ریشه «ذکر» به معنی یاد کردن و در ذهن آوردن مشتق شده و وارد زبان فارسی گردیده است.
جمله سازی
در جدول
کلمه «تذکر» یک واژه ۴ حرفی است که در جدولهای کلمات متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ طراح برای راهنماهای «یادآوری»، «گوشزد» یا «تنبه» استفاده میشود.
به انگلیسی
بسته به لحن و سیاق متن، میتوان از واژه Reminder برای یادآوریهای دوستانه و از Warning یا Notice برای تذکرات رسمی و انضباطی استفاده کرد.
جمعبندی و توضیح کامل تذکر
واژه «تذکر» یکی از کلمات پرکاربرد در زبان فارسی است که ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد. این واژه در اصل به معنای زدودن غبار فراموشی از ذهن و بازگرداندن توجه فرد به یک امر مهم یا خطای احتمالی است. تذکر میتواند لحنهای متفاوتی داشته باشد؛ از یک یادآوری اخلاقی و پندآموز گرفته تا یک اخطار رسمی و انضباطی در محیطهای اداری و آموزشی.
در فرهنگ دینی و قرآنی نیز مشتقات این کلمه اهمیت بالایی دارند و کلماتی مانند ذکر و تذکّر بارها برای بیدار کردن فطرت انسانها و دوری از غفلت به کار رفتهاند. از نظر نشانهشناسی مدرن، اگرچه نماد باستانی مستقلی برای آن وجود ندارد، اما مفاهیمی مثل علامت تعجب یا زنگوله بازتابدهنده معنای این واژه هستند.