یعنی چه
این واژه در لغت به معنای کسی است که ستارهٔ طالع و سرنوشت او در وضعیتی مبارک و نیکو قرار دارد؛ به عبارت سادهتر به فردی که در زندگی با خوششانسی و موفقیت مواجه میشود، خوشطالع میگویند.
تلفظ
تلفظ این واژه ترکیبی از واژهٔ فارسی «خُش» (خوش) و واژهٔ عربی «طالِع» است که به صورت پشتسرهم و با سکون روی شین خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ «خوش طالع» دقیقاً از ۷ حرف تشکیل شده است. بسته به تعداد حروف خواسته شده، مترادفهای آن مانند نیکبخت یا خوشاقبال نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم خوشطالعی در زبان انگلیسی بیشتر از واژگان مربوط به شانس و بخت مساعد استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی مفهوم بخت نیکو با واژههایی از ریشه سعد و حظ بیان میشود.
به فارسی
معادلهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل تعابیری همچون نیکبخت، خوشاقبال، سعادتمند و نیکاختر است که همگی بر داشتن سرنوشت خوب دلالت دارند.
نماد چیست
در اخترشناسی کهن و ادبیات کلاسیک پارسی، خوشطالعی قرینِ سیارهٔ مشتری (که آن را سعد اکبر میدانستند) یا سایهٔ مرغ اساطیری هما تلقی میشده است. همچنین این واژه در فرهنگ عامه نمادی از عاقبتبهخیری و دعای خیر برای افراد است.
جمعبندی و توضیح کامل خوش طالع
واژهٔ «خوشطالع» یک صفت مرکب (فارسی-عربی) است که از ترکیب «خوش» (به معنی خوب و دلپذیر) و «طالع» (اسم فاعل عربی از ریشه طلوع، به معنی ستاره یا بخت برآمده در زمان تولد) ساخته شده است. این کلمه در باورهای نجومی قدیم به فردی اشاره داشت که ستارهٔ زمان ولادتش در موضعی نیکو قرار گرفته و سرنوشت درخشانی دارد.
امروزه این واژه فراتر از باورهای اختربینی، به عنوان مترادفی برای افراد خوشاقبال، سعادتمند و خوششانس در ادبیات و گفتگوهای روزمره بهکار میرود و در دعاهای خیر فرهنگ عامه برای آرزوی فرجام و عاقبت خوش برای دیگران استفاده میشود.