یعنی چه
واژه شعثان صفت مشبهه بر وزن فَعْلان است و به کسی اطلاق میشود که موهای آشفته، نامرتب و خاکآلود دارد و نسبت به ظاهر خود بیتوجه است.
تلفظ
تلفظ صحیح این کلمه با فتح شین، سکون عین و ثاء سه نقطه است: شَعْـثـان.
در جدول
کلمه شعثان در جدولهای کلمات متقاطع به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای «ژولیدهمو» یا «پریشانمو» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی از واژگانی که به آشفتگی مو و ظاهر نامرتب اشاره دارند برای معادلسازی استفاده میشود.
به عربی
این کلمه خود ریشه عربی دارد و در این زبان همراه با «اشعث» به صورت ترکیب تأکیدی «أشعث شعثان» استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه کلماتی چون ژولیدهمو، آراستهنشده، کلافه و غبارآلود هستند که نشاندهنده نامرتب بودن ظاهر است.
در قرآن
خود واژه «شعثان» در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال ریشه ثلاثی آن (ش ع ث) در احادیث نبوی مشهور (مانند رُبَّ أَشْعَثَ أَغْبَرَ) کاربرد فراوان دارد و با واژه قرآنی «تَفَث» (زدودن آلودگیها و موهای زاید پس از احرام) قرابت معنایی پیدا میکند.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ اسلامی، این حالت ظاهری نماد سالکان، قلندران و مجاهدانی است که چنان غرق در مقصود و معنا شدهاند که فرصت یا تمایلی برای رسیدگی به ظاهر و شانه کردن موی خود ندارند.
جمعبندی و توضیح کامل شعثان
واژه «شعثان» یک صفت مشبهه و تأکیدی وامگرفته از زبان عربی است که از ریشه ثلاثی (ش ع ث) به معنای پراکندگی، تفرقه و از هم پاشیدگی امور یا موی سر ساخته شده است. این کلمه در لغتنامههای معتبر فارسی مانند دهخدا به معنای شخص ژولیدهمو، پریشانحال و غبارآلود ثبت شده و بازتابدهنده وضعیتی است که در آن فرد نسبت به آرایش ظاهر خود بیتوجه است.
اگرچه این لفظ دقیق در قرآن کریم نیامده، اما در احادیث شریف نبوی و ادبیات زاهدانه کاربرد بارزی دارد. در متون کهن و عرفانی، شعثان بودن سر و وضع، لزوماً بار منفی ندارد بلکه بیشتر به عنوان نمادی از وارستگی از تعلقات دنیوی، زهد، قلندری و فقر اختیاری به کار میرود؛ یعنی سالکی که غبار سفر عشق را بر چهره دارد و چنان محو حقیقت گشته که از مجاز ظاهر غافل شده است.