یعنی چه
عینیه شکل مؤنث واژه «عینی» است و به هر چیز واقعی، ملموس و محسوس اشاره دارد که در جهان خارج وجود دارد و وابسته به ذهن نیست. همچنین در فقه و حقوق به احکامی مانند واجب عینی (در برابر کفایی) یا حقوق عینی گفته میشود.
تلفظ
این واژه به صورت فتح ع و سکون ی اول و تشدید و فتح ی دوم تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه ۵ حرف دارد و معمولاً با راهنمای «مؤنث عینی» یا «امر واقعی و خارجی» ظاهر میشود.
به انگلیسی
در بافت فلسفی و عمومی از معادل Objective و در مباحث فقهی و حقوقی از اصطلاحات Real یا In rem استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر جعلی یا صفت مؤنث از ریشه «عین» است.
به فارسی
در زبان فارسی به عنوان معادل دقیق کلماتی چون واقعی، ملموس، مشهود و خارجی استفاده میشود که در تضاد با امر ذهنی یا اعتباری قرار دارد.
در قرآن
عین کلمه «عینیه» در قرآن مجید به کار نرفته است، اما ریشه ثلاثی مجرد آن (ع-ی-ن) و مشتقاتی چون عین، أعین و عیون بارها به معانی چشم، چشمه و تحت مراقبت بودن آمده است.
نماد چیست
این واژه به عنوان یک مفهوم فلسفی و حقوقی نماد مادیگرایی، تجربه، واقعگرایی و تداعیکننده حس بینایی و چشم برای درک حقیقت ملموس است.
جمعبندی و توضیح کامل عینیه
واژه عینیه صفت مؤنث مشتق شده از ریشه عربی «عین» است که به زبان فارسی وارد شده است. این واژه در کاربرد عمومی و فلسفی به هر امر واقعی، خارجی، مادی و ملموس اشاره دارد که به طور مستقل از ذهن انسان وجود داشته باشد و دقیقاً در مقابل امور ذهنی، انتزاعی و فرضی قرار میگیرد.
علاوه بر کاربرد فلسفی، عینیه در فقه و حقوق اسلامی نیز جایگاه ویژهای دارد. برای نمونه، در اصطلاح «واجب عینی» به تکالیفی اشاره میکند که بر تکتک مکلفان واجب است و با انجام دیگران ساقط نمیشود. همچنین در حقوق به حقوقی که مستقیماً به یک مال مادی تعلق میگیرد، حق عینی گفته میشود.
در مجموع، هرچند شکل سادهٔ «عینی» در زبان فارسی معیار امروزی رایجتر و متداولتر است، اما صورت «عینیه» کماکان در متون تخصصی فلسفی، فقهی و حقوقی برای توصیف مفاهیم مؤنث یا به عنوان یک اصطلاح ساختاریافته به کار میرود.