یعنی چه
مهادا (که از واژهٔ قرآنی مِهاداً گرفته شده) به معنی جایگاهی پهنشده، راحت و آماده برای استراحت است. این واژه مجازاً به آرامش، امنیت و آغوش پرمهر نیز اشاره دارد.
تلفظ
اگر از ریشهٔ قرآنیِ «مِهاد» باشد، با کسرهٔ میم تلفظ میشود (Mihādā) و اگر به عنوان نام مشتق از مَهّادة باشد، با فتح میم و تشدید هاء خوانده میشود.
در جدول
در حل جدولهای متقاطع، پاسخ به راهنمای «بستر یا گهواره» میتواند واژهٔ ۵ حرفی «مهادا» باشد.
به انگلیسی
بسته به ریشه و کاربرد معنایی، واژههای Cradle برای گهواره و Bed برای بستر به عنوان معادل انگلیسی استفاده میشوند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است؛ مِهاد به عنوان اسم مفرد یا جمعِ مَهد و مَهّادة به عنوان صیغه مبالغه به معنی تسکیندهنده کاربرد دارد.
به فارسی
نزدیکترین برگردانها و معادلهای این واژه در زبان فارسی اصیل، کلماتی نظیر گهواره، بستر، فراش، بساط و زمین آمادهشده هستند.
در قرآن
این واژه با تنوین نصب در قرآن کریم به کار رفته است؛ معروفترین آن آیه ۶ سوره نبأ است: «أَلَمْ نَجْعَلِ الْأَرْضَ مِهَادًا» (آیا زمین را بستری برای شما قرار ندادیم؟). همچنین در سوره بقره به صورت «فَبِئْسَ الْمِهَادُ» دیده میشود.
نماد چیست
مهادا در فرهنگ و تفاسیر مذهبی و ادبی، نمادی از آسایش، امنیت مطلق، آغوش گرم مادر و پناهگاه امن برای زیستن و استراحت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مهادا
واژهٔ «مهادا» یک اصطلاح اصیل با ریشهٔ عربی (م-ه-د) است که در زبان فارسی کاربرد یافته و امروزه گاه به عنوان اسم خاص نیز انتخاب میشود. این کلمه دو محور معنایی عمده دارد؛ نخست به معنی «گهواره، بستر و زمین گسترده و آماده» که مستقیماً از تعابیر قرآنی مانند آیه ۶ سوره نبأ (الْأَرْضَ مِهَادًا) الهام گرفته شده است، و دوم در صورتِ «مَهّادة» به معنای «آرامشبخش، هموارکننده و کسی که سختیها را آسان میکند».
در متون کلاسیک فارسی، این واژه به عنوان یک لغت مستقل و پرکاربرد ادبی سابقه گستردهای ندارد، بلکه ورود آن به زبان فارسی عمدتاً از طریق متون دینی و قرآنی صورت گرفته است. به همین دلیل، در فرهنگ عامه و ادبیات معاصر، این کلمه بیش از هر چیز یادآور مفاهیمی چون آرامش، آغوش امن، آسایش و ثبات زمین است.