یعنی چه
آلودگی از ترکیب «آلوده + ـگی» ساخته شده و به معنای ناپاکی، لکه، آلایش، و ایجاد حالت غیرسالم در محیط، آب، هوا یا جسم است. در مفهوم مجاز، این واژه برای اشاره به گناه، فساد، اعمال زشت و حتی اعتیاد نیز کاربرد دارد. ریشه فعل «آلودن» به معنای آغشتن و لکهدار کردن است.
مترادف
واژههایی که مفهوم ناپاکی، آمیختگی با مواد مضر یا فساد ظاهری و باطنی را میرسانند.
متضاد
کلماتی که بر پاک بودن، عاری بودن از لکه و آلایش، و سلامت مادی یا معنوی دلالت دارند.
هم خانواده
واژگان همریشه که از بن ماضی «آلود» یا مصدر «آلودن» مشتق شدهاند.
جمله سازی
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این کلمه با توجه به تعداد حروف و راهنمای طراح، معمولاً خودِ «آلودگی» (۶ حرف)، «تلوث» یا «آلایش» است.
به انگلیسی
بسته به اینکه آلودگی مربوط به محیط زیست، آزمایشگاه یا نظافت عمومی باشد، واژه لاتین آن متفاوت است.
به عربی
در زبان عربی برای آلودگیهای محیطی بیشتر از واژه تلوّث و برای مفاهیم مذهبی از نجاست استفاده میشود.
جمعبندی و توضیح کامل آلودگی
واژه «آلودگی» یک اسم مصدر فارسی است که از ریشه کهن «آلودن» به معنای آغشتن و لکهدار کردن گرفته شده است. این کلمه در وهله اول به هر نوع ناپاکی، کثیفی و آمیخته شدن یک عنصر خالص با مواد نامطلوب و زیانآور اشاره دارد. در عصر حاضر، بیشترین کاربرد این واژه در حوزه محیط زیست است که انواع آلودگیهای هوا، آب، خاک و صوتی را شامل میشود و به عنوان یکی از بزرگترین چالشهای حیات بشری شناخته میشود.
از سوی دیگر، آلودگی در پهنه فرهنگ، اخلاق و ادبیات فارسی دارای ابعادی مجازی و نمادین است. در این ساحت، آلودگی نمادی از فساد، گناه، تباهی باطنی و دوری از پاکی معنوی به شمار میرود. گرچه خود این واژه در متن قرآن نیامده، اما مفاهیمی نظیر «رجس» برای ناپاکی اخلاقی و «فساد در زمین» برای تخریب و آلوده کردن طبیعت، کاملاً با این مفهوم انطباق دارند.
در نشانهشناسی و فرهنگ عامه نیز دود تیره، آب گلآلود و محیطهای انباشته از زباله به عنوان نمادهای بصری آلودگی شناخته میشوند که همگی گویای دخالت مخرب انسان در نظم نظاممند طبیعت و خروج از حالت تعادل و سلامت هستند.