یعنی چه
مجالست در لغت به معنی همنشین شدن و با کسی نشستن است. این واژه در مفهوم عام به روابط اجتماعی، معاشرت، نشستوبرخاست و همدمی با دیگران اشاره دارد که در شکلگیری شخصیت و افکار انسان نقش بسزایی دارد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه مجالست به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون همنشینی، معاشرت یا نشستوبرخاست کاربرد دارد و یک واژه شش حرفی است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن و متن متن، برای رساندن مفهوم مجالست از واژگانی چون Company (به معنی همنشینی و همراهی) یا Fellowship استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی و مصدر باب مفاعله از ماده (ج ل س) است که به معنای با یکدیگر نشستن و گفتگو کردن به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی و سره یا رایج این واژه در زبان فارسی شامل همنشینی، همدمی، نشستوبرخاست و معاشرت هستند. متضادهای آن نیز انزوا، گوشهنشینی و دوری از جمع میباشند.
در قرآن
خود واژه مجالست در قرآن کریم به کار نرفته است، اما شکل جمع اسم مکان آن یعنی «المجالس» در آیه ۱۱ سوره مجادله آمده که میفرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا إِذَا قِیلَ لَکُمْ تَفَسَّحُوا فِی الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا...» و به آداب نشستن در مجالس و جا باز کردن برای دیگران اشاره دارد.
نماد چیست
برای این واژه انتزاعی نماد فیزیکی خاصی ثبت نشده است، اما در فرهنگ سنتی و اسلامی، مجالست نمادی از ارتباط اجتماعی، حلقه دوستان، تبادل دانش، انس و الفت میان افراد جامعه به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل مجالست
واژه مجالست ریشه در فرهنگ و زبان عربی دارد و از ماده «جلس» به معنی نشستن گرفته شده است. این کلمه وارد زبان فارسی شده و مفهوم عمیقتری از یک نشستن ساده را بازگو میکند؛ مجالسِت عموماً به معنای نشستوبرخاست مستمر، معاشرت صمیمانه و همنشینی با افرادی است که انسان با آنها وقت میگذراند و از افکارشان تاثیر میپذیرد.
در ادبیات و اخلاق اسلامی، به نوع مجالست و انتخاب همنشین بسیار سفارش شده است، چرا که همنشینی با نیکان مایه رشد و مجالست با بدان مایه گمراهی دانسته شده است. اگرچه خود این واژه به صورت مصدری در قرآن نیامده، اما واژه همخانواده آن یعنی «المجالس» در سوره مجادله، آداب حضور در جمع و احترام به حقوق دیگران را آموزش میدهد.
در کل، مجالست جلوهای از نیاز انسان به همبستگی اجتماعی، تبادل اندیشه و انس با همنوعان است که در قالب کلماتی چون مصاحبت و معاشرت در زبان روزمره و ادبیات فارسی نمود عینی دارد.