یعنی چه
عبارت «بنی قیله» (بنو قَیله) در منابع تاریخی به معنای فرزندان یا نسلِ «قَیله» است. این ترکیب لقب مشترک دو قبیله بزرگ عرب یثرب (مدینه) یعنی «اوس» و «خزرج» پیش از اسلام بود که پس از هجرت پیامبر اسلام به «انصار» معروف شدند. قَیله نام زنِ نیای مشترک و مادر این دو قبیله بود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَنی قَیْلَه» (Bani Qaylah) است. واژه بنی به معنای فرزندان و قیله با فتح قاف و سکون یاء خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع و شرح در متن، پاسخ این عبارات معمولاً «بنی قیله» (با ۷ حرف)، «انصار» یا «اوس و خزرج» است.
به انگلیسی
در منابع انگلیسیزبان و متون تاریخ اسلام، این عبارت به صورت آوانویسی شده یا ترجمه تحتاللفظی به کار میرود.
به عربی
شکل اصلی و استاندارد این واژه در زبان و منابع تاریخی عربی «بنو قَیله» است.
به ترکی
در متون تاریخی ترکزبان برای اشاره به این تبار از معادل بومی شده آن استفاده میشود.
به فارسی
برگردان یا معادل رایج این اصطلاح تاریخی در زبان فارسی همان «انصار» یا قبایل «اوس و خزرج» است و خود ترکیب «بنی قیله» به عنوان یک واژه مستقل در فارسی کاربرد روزمره ندارد.
نماد چیست
بنیقیله در فرهنگ و تاریخ اسلامی نماد تام و تمامِ یاریرسانی (نصرت)، مهماننوازی و ایثار هستند؛ چرا که آنها با آغوش باز پیامبر اسلام و مهاجران مکه را در مدینه پذیرا شدند و سنگ بنای نخستین حکومت اسلامی را نهادند.
جمعبندی و توضیح کامل بنی قیله
عبارت «بنی قیله» (یا بنو قیله) یک اصطلاح تاریخی و تبارشناختی عربی است که به نسل و فرزندان بانویی به نام «قَیله بنت کاهل» اشاره دارد. این بانو نیای مشترک دو قبیله بزرگ و معروف «اوس» و «خزرج» در شهر یثرب (مدینه) بود. بنابراین، پیش از ظهور اسلام، اهالی این دو قبیله را مجموعاً بنیقیله مینامیدند.
پس از هجرت پیامبر اکرم (ص) از مکه به مدینه، این دو قبیله اختلافات دیرین خود را کنار گذاشته، اسلام آوردند و به یاری مهاجران شتافتند. از این رو، در تاریخ اسلام لقب افتخارآمیز «انصار» جایگزین نام بنیقیله شد. اگرچه خود این عبارت در قرآن نیامده است، اما آیات مربوط به فضایل انصار در شأن این مردم نازل شده است.
نکته حائز اهمیت در واژهشناسی این است که این اصطلاح تاریخی نباید با واژه پزشکی «قِیلَة» (به معنی فتق یا هرنی) اشتباه شود، چرا که ریشه، معنا و ساختار کاربردی آنها کاملاً از یکدیگر مجزا است.