معنی انس چیست؟

معنی

«انس» در لغت به معنای خو گرفتن، عادت کردن به چیزی یا کسی، و دوری از وحشت و بیگانگی است. این واژه حالت آرامش و دلگرمی پدید آمده از یک رابطه صمیمانه را توصیف می‌کند.

یعنی چه

در اصطلاح و کاربرد روزمره، انس داشتن یعنی برقرار کردن پیوند عاطفی عمیق و دوستانه با فرد، کتاب، محیط یا هر چیز دیگری، به طوری که دوری از آن باعث احساس تنهایی و غربت شود.

ریشه

این واژه ریشه در زبان عربی و سه حرف اصلی (أ ن س) دارد. مفهوم اصلی این ریشه، ظهور، آشنایی، اجتماعی بودن و احساس آرامش در حضور دیگری است که نقطه مقابل وحشت و رمیدگی قرار می‌گیرد.

جمله سازی

در جدول

در حل جدول‌های متقاطع، واژه «انس» معمولاً به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «الفت»، «خو گرفتن»، «همدمی» یا «صمیمیت» به کار می‌رود و دقیقاً ۳ حرف دارد.

به انگلیسی

با توجه به بافت متن، می‌توان از واژگان معادل انگلیسی فوق برای رساندن مفهوم انس استفاده کرد.

به عربی

واژه انس خود اصالتاً عربی است و در این زبان نیز دقیقاً با همین معانی عاطفی و اجتماعی به کار می‌رود.

در قرآن

هرچند خود واژه «اُنس» به عنوان اسم مستقل در قرآن نیامده، اما ریشه آن بسیار پرکاربرد است. برای نمونه، واژه «إنس» در برابر «جن» به معنای بشر استفاده شده است. همچنین در آیه ۲۷ سوره نور، فعل «تَسْتَأْنِسُوا» از همین ریشه به معنی آرامش یافتن، آشنایی دادن و اجازه گرفتن برای ورود به خانه دیگران آمده است. در داستان حضرت موسی (ع) نیز فعل «آنَسَ» (آتشی دیدم/احساس کردم که مایه دلگرمی است) دیده می‌شود.

نماد چیست

در ادبیات و عرفان فارسی، انس نماد بالاترین حد نزدیکی بنده به خدا (مقام انس) است؛ جایی که ترس و غربت از بین می‌رود. همچنین در فرهنگ عامه و ادبیات، نماد یار، مرغ خانگی و هر نوری است که تاریکی و وحشت تنهایی را از بین می‌برد.