یعنی چه
مسبوقین جمع کلمهٔ مسبوق (اسم مفعول از ریشهٔ سبق) است. این واژه به معنی کسانی است که دیگران بر آنها پیشی گرفتهاند یا مغلوب و عاجز شدهاند. در کاربردهای فقهی به جاماندگان از آغاز نماز جماعت و در کاربرد عامیانه (بهصورت مسبوق به سابقه) به معنای باخبران و مطلعان از پیشینهٔ یک امر است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه به صورت مَسبوقین (mas-bū-qīn) با فتحه روی حرف میم و سکون روی حرف سین است.
در جدول
پاسخ دقیق برای طراحان جدول کلمهٔ «مسبوقین» با ۷ حرف است. از دیگر گزینههای مشابه میتوان به مغلوبان یا شکستخوردگان اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از کلمات فوق استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشهٔ عربی دارد و جمع مسبوق است.
به فارسی
معادلهای اصیل و روان فارسی برای این کلمه شامل پیشینها، سابقشدگان، عقبماندگان یا مغلوبان است.
در قرآن
این واژه در قرآن کریم ۲ بار به صورت «بِمَسْبُوقِینَ» (با حرف جر نفی) آمده است؛ آیه ۶۰ سوره واقعه و آیه ۴۱ سوره معارج که هر دو به عدم مغلوبیت و ناتوانی خداوند اشاره دارند: «وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِینَ» یعنی هرگز کسی بر ما پیشی نمیگیرد و مغلوب نمیشویم.
نماد چیست
در اصطلاحات فقهی، مسبوقین نماد کسانی هستند که دیرتر به نماز جماعت پیوستهاند. در ادبیات عرفانی و فلسفی نیز مظهر مفهوم تقدم زمان و تقدیر یا تحت تسلط و پیشینهٔ چیزی قرار گرفتن است.
جمعبندی و توضیح کامل مسبوقین
واژهٔ «مسبوقین» جمع عربی «مسبوق» از ریشهٔ «س ب ق» است که در زبان فارسی کاربرد گستردهای یافته است. معنای اصلی و تحتاللفظی آن به کسانی اشاره دارد که دیگران بر آنان سبقت گرفتهاند یا مغلوب و ناتوان شدهاند. این اصطلاح در متون حقوقی، فقهی و ادبی کاربردهای متفاوتی دارد؛ برای نمونه در فقه به مأمومینی که بخشی از نماز جماعت را از دست دادهاند مسبوق میگویند.
در قرآن کریم این کلمه دقیقاً در قالب عبارت «بِمَسْبُوقِینَ» به کار رفته است تا اقتدار الهی را یادآور شود و بیان کند که هیچ موجودی نمیتواند بر اراده و قدرت خداوند پیشی بگیرد یا او را مغلوب سازد. در زبان عامه نیز اصطلاح «مسبوق به سابقه» به معنای داشتن پیشینه و آگاهی قبلی از یک موضوع استفاده میشود.