یعنی چه
واژه مُعَطَّره صفت مفعولی مؤنث از ریشه عربی عطر است و به هر چیز عطرآلود، خوشرایحه و عطرآگین اطلاق میشود که حس بویایی خوشایندی را ایجاد کند.
تلفظ
این کلمه در زبان فارسی به صورت مُعَطَّرَه (با ضمه م، فتح ع و ط، و تشدید روی حرف ط) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی نظیر خوشبو، عطرآگین یا شمیمدار به عنوان راهنما آمده و پاسخ آن پنج حرف دارد.
به انگلیسی
بسته به نوع کاربرد در متن، واژگان فوق دقیقترین معادلهای انگلیسی برای این کلمه هستند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی رایجترین معادل برای بیان مفهوم خوشبو کلمه Kokulu است.
به فارسی
برگردانهای اصیل و رایج این واژه در زبان فارسی شامل کلماتی چون عطرآگین، خوشرایحه، معنبر و نکوبوی است که در نظم و نثر کاربرد فراوان دارند.
در قرآن
خود واژه «معطره» در متن قرآن کریم به کار نرفته است، اما مفاهیم همراستا با آن مانند «رَیْحان» (گیاه خوشبو) در سورههای الرحمن و واقعه، و «مِسْک» (مشک) در سوره مطففین برای توصیف بهشت استفاده شدهاند.
نماد چیست
در فرهنگ ادبی و عرفانی، معطره بودن نماد طهارت باطنی، آراستگی ظاهر، یاد محبوب و پراکنده شدن اثرات مثبت انسان صالح و پرهیزکار در جامعه است.
جمعبندی و توضیح کامل معطره
واژه معطره ریشه در زبان عربی (ع-ط-ر) دارد و به عنوان صفت مؤنث برای توصیف اشیا، گیاهان یا فضاهایی که بوی خوش و دلپذیری دارند به کار میرود. این کلمه به مرور زمان وارد زبان فارسی معیار شده و در ادبیات نظم و نثر جایگاه ویژهای یافته است.
اگرچه خود این لفظ در قرآن به طور مستقیم ذکر نشده، اما مفهوم بوی خوش و رایحههای بهشتی با واژگانی چون مسک و ریحان بارها مورد توجه قرار گرفته است. در فرهنگ عامه و حل جدول نیز این واژه به عنوان مترادفی برای خوشبو و عطرآگین شناخته میشود.