یعنی چه
«بنی صُلیح» (بنو صُلَیح) یک ساخت ترکیبی عربی به معنای «فرزندان یا نوادگان صُلیح» است. در بستر تاریخ، این عبارت اسم خاص برای یک خاندان، قبیله و سلسلهٔ پادشاهی شیعه اسماعیلی مذهب (صلیحیان) است که در قرون ۵ و ۶ هجری قمری بر بخشهای وسیعی از یمن و مدتی بر مکه حکمرانی میکردند. مؤسس این سلسله علی بن محمد صلیحی بود.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «بَنی صُلَیح» (Banu Sulayh) است که در آن صُلیح به صورت اسم مُصَغَّر خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمهای، پاسخ این ردیف خودِ عبارت «بنی صلیح» است که دقیقاً ۷ حرف دارد. همچنین ممکن است به عنوان سلسله پادشاهی یمن مد نظر باشد.
به انگلیسی
در منابع انگلیسی و متون تاریخ اسلام، برای اشاره به این خاندان و حکومت آنها از اصطلاحات فوق استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی که ریشه اصلی این عبارت است، به این صورت نگارش و نامگذاری میشود.
به فارسی
معادل یا برگردان روان این اسم خاص در زبان فارسی «خاندان صُلیح» یا «صلیحیان» است که اشاره به فرمانروایان اسماعیلی مذهب یمن دارد.
در قرآن
عبارت «بنی صلیح» در قرآن کریم نیامده است؛ چرا که این نام مربوط به یک سلسلهٔ پادشاهی و خاندان تاریخی پس از اسلام (قرن پنجم هجری) است. با این حال، ریشه لغوی آن یعنی «ص ل ح» و کلماتی مانند «صالح» در قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
این عبارت نماد یا نشانواره رسمی ثبتشدهای در تاریخ ندارد، اما در بستر سیاسی و مذهبی، نماد حاکمیت اسماعیلیان در جنوب شبهجزیره عربستان و پایداری مذهبی همسو با خلافت فاطمیان مصر به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل بنی صلیح
عبارت «بنی صلیح» یک واژهٔ لغوی عمومی در زبان فارسی نیست، بلکه یک اسم خاص ترکیبی عربی است که در متون تاریخی به خاندان و سلسلهٔ پادشاهی «صلیحیان» اشاره دارد. این حکومت فرمانروایی شیعه مذهب و اسماعیلی بود که در قرون پنجم و ششم هجری قمری بر مناطق وسیعی از یمن و گاه مکه تسلط داشت و توسط علی بن محمد صلیحی پایهگذاری شد.
از نظر ساختار زبانی، این کلمه از ریشه «ص ل ح» مشتق شده و به معنای فرزندان و نوادگان شخص صُلیح است. به دلیل ماهیت اسم خاص تاریخی، این واژه متضاد کاربردی ندارد و در قرآن نیز به آن اشارهای نشده است، اما در متون تاریخی و سیاسی اسلام و همچنین در جدول کلمات متقاطع کاربرد دارد.