یعنی چه
قنیه در لغت به معنای مال یا داراییِ کسبشدهای است که فرد برای استفاده شخصی و دائم خود (و نه برای تجارت و فروش) نگه میدارد. در اصطلاح فقهی به اموال غیرتجاری و در اصطلاح فلسفی به دارایی، ملکه یا وجود یک صفت در ذات موجود (در مقابل عدم) اطلاق میشود.
تلفظ
این واژه در زبان عربی و فارسی به دو صورت مکسور (قِنیه) و مضموم (قُنْیه) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ واژه «قنیه» به عنوان دارایی شخصی یا ملکه، یک کلمه ۴ حرفی است.
به انگلیسی
برای مفاهیم اقتصادی و عمومی از واژگان دارایی و برای مفاهیم فلسفی از ملکه و توانایی استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و به اموالی که سرمایه پایدار فرد هستند و فروخته نمیشوند اشاره دارد.
به فارسی
برابرهای دقیق فارسی آن شامل مال اندوخته، دارایی شخصی، اموال ذخیرهشده و در متون تخصصی تر «ملکه» (در برابر کوری یا نیستی) است.
در قرآن
خود کلمه «قنیه» به صورت اسم در قرآن نیامده، اما فعل آن در آیه «وَأَنَّهُ هُوَ أَغْنَىٰ وَأَقْنَىٰ» (سوره نجم) به کار رفته است؛ مفسران «أَقْنَى» را به معنای دادن مال پایدار و مقتنیات مانند خانه و باغ که فرد برای خود نگه میدارد، تفسیر کردهاند.
نماد چیست
این کلمه نماد مادی یا عامیانهای ندارد، اما در مفهوم اقتصادی نماد ثبات و سرمایه دائم، و در فلسفه نماد «واجد بودن» یک ویژگی در برابر نیستی (عدم و قنیه / عدم و ملکه) است.
جمعبندی و توضیح کامل قنیه
واژه «قنیه» یک اصطلاح اصالتاً عربی از ریشه «قنو/قنی» است که به زبان فارسی و متون تخصصی فقهی، ادبی و فلسفی راه یافته است. معنای مرکزی این واژه بر حول محور «داشتن و نگهداشتن برای خود» میچرخد؛ در امور مالی به اموالی میگویند که انسان برای استفاده شخصی ذخیره میکند و قصد تجارت با آن را ندارد.
در حوزه فلسفه، قنیه جایگاه ویژهای در بحث تقابل «عدم و قنیه» (که امروزه بیشتر به عدم و ملکه معروف است) دارد و به وجود یا دارا بودن یک صفت در ذات موجود اشاره میکند. همچنین ریشه فعلی آن در قرآن کریم برای بیان بخشش سرمایههای پایدار و دائم از سوی خداوند به انسانها به کار رفته است.