یعنی چه
واژه «اندوهگین» حالتی از ناراحتی عاطفی، درونگرایی و دلتنگی را توصیف میکند که در اثر ناملایمات، فراق یا سوگواری به انسان دست میدهد.
مترادف
این کلمات همگی بیانکننده حالت حزن و گرفتگی دل هستند و در متون ادبی و عامیانه به جای یکدیگر به کار میروند.
متضاد
این واژهها نشاندهنده حالتهای سرور، بهجت و خوشحالی هستند که نقطه مقابل حزن و اندوه قرار دارند.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتحة الف اول (اَ)، سکون نون، ضم دال و واو مدی است که به صورت (andōhgīn) خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، در پاسخ به کلماتی مثل غمناک یا افسرده، واژه «اندوهگین» با ۸ حرف به کار میرود.
به انگلیسی
بسته به میزان و شدت غم در متن انگلیسی، میتوان از هر یک از این معادلها استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی، ریشه «حزن» دقیقترین معادل برای مفهوم اندوه در فارسی است.
به فارسی
برگردانها و واژههای اصیل فارسی که همان معنای حالت گرفتگی و غصه را در درون فرد منتقل میکنند.
جمعبندی و توضیح کامل اندوهگین
واژه «اندوهگین» یک صفت اصیل فارسی است که از ترکیب اسم پایه «اندوه» و پسوند صفتساز «ـگین» ساخته شده است. ریشه این کلمه به زبان پهلوی (فارسی میانه) و واژه andōh بازمیگردد که نشاندهنده دیرینگی این مفهوم در فرهنگ و زبان ایرانی است. این واژه حالتی عمیق از حزن، دلتنگی و تأمل درونگرایانه را توصیف میکند.
اگرچه خود کلمه «اندوهگین» در متن قرآن کریم نیامده است، اما ریشه عربی معادل آن یعنی «حُزن» کاربرد فراوانی در کتاب آسمانی دارد؛ از جمله در آیه مشهور «لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا» که به زیبایی مفهوم آرامش در برابر اندوه را بیان میکند. در ادبیات فارسی و نمادشناسی فرهنگی، این حالت روحی معمولاً با پدیدههایی چون باران، فصل پاییز، غروب آفتاب و نوای نی تصویر میشود.