یعنی چه
این عبارت یک ترکیب اصطلاحی-تاریخی است که تحتاللفظی به معنای «عصر شیعه» یا «دوران شیعیان» ترجمه میشود. در ادبیات مذهبی و معاصر، معمولاً اشاره به دورههای نقشآفرینی سیاسی، فکری یا زمینههای اعتقادی و آخرالزمانی پیروان تشیع دارد و به عنوان عنوان کتابی از علی کورانی نیز شناخته میشود.
تلفظ
این ترکیب از دو واژهٔ عربی «عَصْر» (به معنای زمانه و دوره) و «الشِّیعَة» (به معنای پیروان و مذهب تشیع) تشکیل شده است که در خوانش روان فارسی با ضمهٔ اضافه خوانده میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول مذهبی یا تاریخی، این عبارت دقیقاً ۹ حرف دارد. مفاهیم مشابه آن «عصر تشیع» یا «دوران شکلگیری تشیع» است.
به انگلیسی
در متون انگلیسی برای اشاره به این دوره یا مفهوم اصطلاحی، از تعابیری همچون Era of Shi’a یا Shi’a Period استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی، ترکیب «عصر الشيعة» بیشتر به عنوان عنوان کتاب بهکار رفته است، در حالی که اصطلاح فصیح و استاندارد تاریخی برای بیان این مفهوم، «عصر التَّشَیُّع» است.
به فارسی
برگردان دقیق و روان این عبارت به فارسی «دوران شیعیان» یا «عصر تشیع» است که نمایانگر یک مقطع تاریخی یا فکری خاص در تاریخ اسلام است.
در قرآن
عبارت ترکیبی «عصر الشیعه» در متن قرآن نیامده است؛ اگرچه واژهٔ «عصر» به صورت مستقل (سوره عصر) و واژهٔ «شیعه» در قالبهایی مانند «شِیَعاً» یا «شِیعَتِهِ» به معنای گروهها و پیروان در قرآن به کار رفتهاند.
نماد چیست
این مفهوم در ادبیات معاصر شیعه، نمادی از ایستادگی، هویت تاریخی و مذهبی تشیع و در برخی متون کلامی، اشارهای نمادین به دوران غلبهٔ فکری یا زمینهسازی برای مهدویت و عصر ظهور است.
جمعبندی و توضیح کامل عصر الشیعه
عبارت «عصر الشیعه» یک واژهٔ لغوی مستقل و سنتی در فرهنگنامهها نیست، بلکه یک ترکیب اصطلاحی، تاریخی و مذهبی است. این اصطلاح بیش از هر چیز به عنوان عنوان کتابی از نویسندهٔ معاصر، علی کورانی عاملی، شناخته میشود که به بررسی تحولات تاریخی، فکری، سیاسی و همچنین رویکردهای آخرالزمانی و مهدویت در میان شیعیان میپردازد.
از منظر واژهشناسی، این اصطلاح از دو بخش «عصر» (دوره و زمانه) و «الشیعه» (پیروان و مذهب تشیع) تشکیل شده است. اگرچه در متون آکادمیک و تاریخنگاری استاندارد اسلامی ترجیح داده میشود از عبارت «عصر التشیع» یا «تاریخ تشیع» استفاده شود، اما این ترکیب در ادبیات معاصر مذهبی برای اشاره به دوران نقشآفرینی و قدرتگیری شیعیان در بستر تاریخ به کار میرود.