یعنی چه
عبارت «صل البردین» که در اصل برگرفته از اصطلاح حدیثی «صلاة البردین» یا فعل امری «صَلِّ البردین» است، به معنی اقامه یا بجا آوردن دو نماز واجب صبح (فجر) و عصر است. واژه بردین تثنیه بَرد به معنای دو وقت خنک روز است: یکی فجر که خنکترین بخش شب است و دیگری عصر که گرمای روز کاهش مییابد.
تلفظ
تلفظ صحیح این عبارت به صورت «صَلِّ الْبَرْدَیْن» (Sall-ol-Bardayn) در حالت امری یا «صَلاةُ الْبَرْدَیْن» (Salat-ol-Bardayn) در حالت ترکیبی و مصدری است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به پرسش صلاة البردین یا صل البردین، همان نماز صبح و عصر یا اشاره به دو نماز خنک روز است و دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف این اصطلاح عبادی اسلامی از عباراتی استفاده میشود که مفهوم خنکی این دو وقت از روز و اشاره به نمازهای فجر و عصر را برسانند.
به عربی
این اصطلاح کاملاً عربی و برگرفته از احادیث نبوی است که در متون فقهی، حدیثی و روایی به همین شکل به کار میرود.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این اصطلاح عبادی، «دو نماز خنکی» یا همان «نماز صبح و نماز عصر» است که اشاره به زمان برگزاری آنها در ساعات خنک شبانهروز دارد.
در قرآن
عبارت «صل البردین» یا «صلاة البردین» مستقیماً در متن قرآن کریم ذکر نشده است؛ با این حال مفهوم اهمیت عبادت در این دو بازه زمانی در آیاتی مانند آیه ۱۳۰ سوره طه (وَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ قَبْلَ طُلُوعِ الشَّمسِ وَقَبْلَ غُرُوبِهَا) مورد تأکید قرار گرفته است.
نماد چیست
این عبارت در فرهنگ اسلامی نمادی از پایداری در بندگی، نظم عبادی و مراقبت بر طاعات در شرایط سخت (هنگام خواب صبحگاهی و اوج مشغله عصرگاهی) و نشانهای برای رستگاری و ورود به بهشت است.
جمعبندی و توضیح کامل صل البردين
عبارت «صل البردین» یا در اصل «صلاةُ البردین» یک اصطلاح روایی و اسلامی برجسته است که ریشه در کلام پیامبر اکرم (ص) دارد. واژه «بَردین» تثنیه «بَرد» به معنای خنکی است و در اصطلاح به دو نماز صبح (فجر) و عصر اطلاق میشود؛ چرا که نماز صبح در خنکترین ساعات پایانی شب و نماز عصر در زمان فروکش کردن گرمای شدید ظهر خوانده میشوند.
تأکید ویژه بر این دو نماز در احادیث (مانند حدیث مشهور «مَنْ صَلَّى الْبَرْدَيْنِ دَخَلَ الْجَنَّةَ») به دلیل موقعیت زمانی خاص آنهاست. نماز صبح در زمان شیرینی خواب و نماز عصر در اوج مشغولیتهای کاری یا خستگی روزانه قرار دارد، لذا مداومت بر آنها آزمونی بزرگ برای اخلاص و پایداری در بندگی به شمار میرود.