یعنی چه
این واژه در لغت به معنی پیر شدن، زیاد عمر کردن و همچنین به عنوان صورت صرفی از ریشه عربی به معنای آباد کردن و دوام آوردن به کار میرود.
تلفظ
در حالت مصدری (باب تفعل) به صورت تَعَمُّر و در صورت صرفی مضارع به صورت تَعْمِر یا تَعْمُر تلفظ میشود.
در جدول
این کلمه در جدولهای متقاطع معمولاً با راهنمای «طول عمر» یا «آباد کردن» حائز اهمیت است.
به انگلیسی
بسته به ریشه مصدری یا وجه فعلی، معادلهای انگلیسی آن بر طول عمر یا آبادانی دلالت دارند.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است و از ریشه (ع م ر) مشتق شده است.
به ترکی
در زبان ترکی برای مفهوم طول عمر از واژه uzun ömürlülük و برای ساختن و آبادانی از imar استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل دراززیستی، دیرزیستی و در جنبه فعلی آن آباد کردن و ساختن است.
نماد چیست
در فرهنگ و ادبیات، این مفهوم نمادی از استقامت، پایداری، رشد، تجمیع حکمت در طول زمان و توسعه و تمدن به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل تعمر
واژه تعمر اصالتاً ریشهای عربی دارد که از واژه (ع م ر) مشتق شده است. این کلمه در زبان فارسی به دو صورت معنایی و ساختاری کاربرد دارد؛ در وجه مصدری به معنای طولانی شدن عمر، به درازا کشیدن زندگانی و دیرزیستی است و در وجه فعلی و صرفی میتواند به معنای آباد کردن، عمارت ساختن و رونق بخشیدن باشد.
اگرچه این واژه یک لغت مستقل و اصیل فارسی نیست، اما در متون ادبی، کهن و دینی به وفور دیده میشود. نمونه بارز کاربرد مفهومی آن در قرآن کریم در سوره فاطر به صورت فعل مجهول تجلی یافته که به تقدیر طول عمر انسانها توسط پروردگار اشاره دارد.
در بازیهای فکری و جدول کلمات، این واژه به عنوان یک کلمه ۴ حرفی با مفاهیمی نظیر بقا، آبادانی و کهنسالی همپوشانی دارد و بار معنایی آن کاملاً مثبت و آمیخته با مفاهیمی چون برکت، تمدن و استمرار حیات است.