معنی
توبره در اصل به معنای کیسهای بزرگ و گشاد است که مسافران، چوپانان یا شکارچیان اسباب، ابزار و آذوقه خود را در آن میگذارند و روی دوش میاندازند. همچنین به کیسه ویژهای اطلاق میشود که در آن کاه و جو میریزند و به گردن حیوانات بارکش مثل اسب و الاغ میبندند تا از آن تغذیه کنند.
یعنی چه
این واژه مفهوم یک ابزار کاربردی و سنتی برای حمل و نگهداری را میرساند؛ خواه این حمل توسط انسان در طول سفر انجام شود و خواه به عنوان ظرف غذای همراه برای دام و چارپایان استفاده گردد.
مترادف
واژههایی مانند چنته، خورجین و انبان نزدیکترین همپوشانی معنایی را با توبره دارند که همگی بر انواع مختلف کیسههای حمل بار دلالت میکنند.
تلفظ
این واژه در زبان فارسی به صورت ضمه روی حرف تاء و سکون روی واو و باء تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، به عنوان پاسخ ۵ حرفی برای طراحانی که مِخلاة، کیسه چارپایان یا کوله بار مسافر را طلب میکنند، کاربرد دارد.
به انگلیسی
بسته به کارکرد واژه در جمله، معادلهای انگلیسی متفاوتی از جمله Nosebag برای کاربرد حیوانی و Haversack برای کاربرد انسانی آن وجود دارد.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و فرهنگ عامه، توبره نماد سفر، زندگی روستایی، درویشی و قناعت مادی است. با این حال، در ضربالمثل معروف «هم از توبره میخورد هم از آخور»، به نمادی برای طمعکاری، رندی و سودجویی دوطرفه تبدیل شده است.
جمعبندی و توضیح کامل توبره
واژه «توبره» یک اسم جامد و اصیل با ریشه در زبان پارسی میانه (توبْرَگ) است که به عنوان یک ابزار حیاتی در زندگی سنتی، عشایری و روستایی کاربرد داشته است. این کلمه دو کاربرد عمده دارد؛ نخست به عنوان نوعی کولهپشتی سنتی برای مسافران، چوپانان و شکارچیان جهت حمل غذا و ابزار، و دوم به عنوان کیسه علوفهای که به گردن اسب و الاغ بسته میشود.
این واژه به دلیل کاربرد گستردهاش، راه خود را به زبانهای همسایه مانند ترکی و زبانهای اسلاوی (به صورت وامواژه torba) نیز باز کرده است. در فرهنگ و ادبیات فارسی، توبره فراتر از یک شیء کاربردی، حامل بارهای نمادین متفاوتی است؛ از یک سو یادآور فقر مادی، درویشی و سفر است و از سوی دیگر در کنایات عامیانه برای توصیف افراد منفعتطلب به کار میرود.