یعنی چه
معاد در لغت به معنی مکان یا زمان بازگشت است. در اصطلاح دین اسلام، به معنای زنده شدن مردگان پس از مرگ در روز قیامت برای رسیدگی به اعمال و پاداش و کیفر است که از اصول دین به شمار میرود.
تلفظ
این واژه به صورت مَعاد (با فتح م و سکون ع و د) تلفظ میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ این کلمه معمولاً خود «معاد»، «رستاخیز» یا «قیامت» است.
به انگلیسی
برای مفاهیم کلامی و دینی معاد از واژههای Resurrection و Afterlife استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی علاوه بر خود واژه معاد، از کلماتی مانند القيامة، البعث و الحشر استفاده میشود.
به فارسی
برابرهای اصیل فارسی برای این واژه عربی، کلماتی مانند رستاخیز، رستخیز و هوشبام هستند که به برانگیختن مردگان اشاره دارند.
در قرآن
خود واژه «معاد» تنها یک بار در قرآن (آیه ۸۵ سوره قصص) آمده که در آنجا به معنی مکان بازگشت (مکه) است. با این حال، مفهوم معاد و زندگی پس از مرگ در بیش از ۱۴۰۰ آیه با نامهای دیگری مثل یوم القیامه، مرجع و رجوع به طور گسترده مطرح شده است.
نماد چیست
معاد در فرهنگ عامه و ادیان دارای نماد بصریِ استاندارد و واحدی نیست؛ اما در متون کلامی و عرفانی، دمیده شدن در صور اسرافیل و زنده شدن زمین مرده در فصل بهار به عنوان نشانهها و نمادهای ملموس آن یاد میشود.
جمعبندی و توضیح کامل معاد
واژه «معاد» ریشه در زبان عربی (ع-و-د) دارد و به معنای بازگشتن یا محل بازگشت است. در اندیشه و کلام اسلامی، معاد به عنوان یکی از اصول مهم دین شناخته میشود که به زنده شدن دوباره انسانها در روز قیامت و رسیدگی به کارنامه اعمال آنها اشاره دارد. این مفهوم بر هدفداری جهان و جاودانگی روح تأکید میکند.
اگرچه خود این لفظ در قرآن کریم تنها یک مرتبه و آن هم به معنای جغرافیایی (بازگشت به مکه) استفاده شده، اما اصل و حقیقتِ رستاخیز با واژگان مترادفی چون قیامت، بعث، حشر و رجوع در سطحی بسیار وسیع تبیین شده است. در تفکر فلسفی، این اصل در تقابل با «مبدأ» (آغاز آفرینش) قرار میگیرد و نشاندهنده سیر تکاملی انسان به سوی خالق است.