یعنی چه
ترکیبی توصیفی از دو واژهٔ «جوان» و «دلیر» است که به فردی در سنین جوانی یا برنایی اشاره دارد که از شجاعت، دلاوری و جسارت بالایی برخوردار است و در مواجهه با مشکلات یا خطرات هراسی به دل راه نمیدهد.
تلفظ
این ترکیب از دو کلمه تشکیل شده که کلمه اول با فتحه روی جیم (جَوان) و کلمه دوم با فتحه روی دال (دَلیر) تلفظ میشود و با کسرهٔ اضافه به هم متصل میگردند.
در جدول
در سؤالات جدول، پاسخ اصلی خود ترکیب «جوان دلیر» با ۸ حرف است. همچنین واژههای متراف دیگری مانند «شیربچه» که در فرهنگ عمید به معنی جوان دلیر آمده، یا «یل برنا» نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
برای انتقال دقیق این مفهوم در زبان انگلیسی از ترکیب صفتهای شجاعت با واژههای مربوط به سنین جوانی استفاده میشود.
به فارسی
در زبان فارسی سره و واژگان لغتنامهای، معادلهایی چون برنای پردل، نیو جوان، یل برنا و شیربچه برای اشاره به این مفهوم توصیفی به کار میروند.
نماد چیست
در ادبیات حماسی ایران و شاهنامه (مانند شخصیت بیژن یا اسفندیار در جوانی)، این مفهوم مظهر و نماد «شیر» (شیربچه)، «شاهین» و تجلی انرژی، امید و جسارت در برابر سختیها و پذیرش مسئولیتهای بزرگ است.
جمعبندی و توضیح کامل جوان دلیر
ترکیب وصفی «جوان دلیر» از کنار هم قرار گرفتن دو واژهٔ اصیل فارسی میانه یعنی «جوان» (پهلوی: jawān) و «دلیر» (پهلوی: dilēr، مشتق از دل به معنای صاحبدل قوی) ساخته شده است. این عبارت به فرد برنا و تازهسالی اشاره دارد که با وجود سن کم، از شجاعت و دلاوری بالایی برخوردار است. در فرهنگهای لغت مانند عمید، واژههایی نظیر «شیربچه» دقیقاً به همین معنا تعبیر شدهاند.
در ادبیات حماسی و اساطیری ایران، این مفهوم جایگاه ویژهای دارد؛ به طوری که در اوستا صفت پهلوان نامی «گرشاسپ»، جوان دلیر (نریمان) بوده است. در شاهنامه نیز پهلوانان کمسنوسال اما پرجرأتی مانند بیژن، نماد کامل این ترکیب هستند. گرچه این عبارت به صورت لفظی در قرآن نیامده، اما معادل مفهومی آن در قالب واژه «فَتًى» برای توصیف جوانیِ باایمان و شجاع نظیر حضرت ابراهیم یا اصحاب کهف استفاده شده است.
در بازیهای فکری و جدول کلمات، این ترکیب یک عبارت ۸ حرفی به شمار میرود. این مفهوم در فرهنگ ایرانی همواره نمادِ امید، انرژی، میهنپرستی بیباکانه و نسل آیندهٔ شجاعی است که بار سنگین مسئولیت یا نبرد در برابر سختیها را با جسارت بر دوش میکشد.