یعنی چه
دشخوار در واقع صورت اصلی و باستانی واژهٔ «دشوار» امروز است که در متون کهن فارسی به کار میرفته و به معنای هر کار یا وضعیتی است که انجام یا تحمل آن سخت و طاقتفرسا باشد.
تلفظ
این واژه با ضمه روی حرف اول (دُ) و سکون روی شین تلفظ میشود. در خوانش ادبی، واو معدوله است و تلفظی نزدیک به دُشخار دارد.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمات، اگر برای راهنمای «سخت و مشکل (شکل کهن)» یک پاسخ ۶ حرفی بخواهید، واژهٔ مدنظر «دشخوار» است.
به انگلیسی
رایجترین معادلهای این واژه در زبان انگلیسی برای رساندن مفهوم سختی و پیچیدگی، کلمات Difficult و Hard هستند.
به فارسی
از کلمات هممعنی و جایگزین فارسی آن در زبان امروز میتوان به دشوار، سخت و پیچیده اشاره کرد. متضاد آن نیز واژه «خوار» (در معنای کهن به معنی آسان) و «سهل» است.
نماد چیست
این واژه نماد مادی یا فیزیکی مشخصی ندارد، اما در ادبیات فارسی مظهر و نمادی از سختیهای روزگار، آزمایشهای دشوار زندگی و رنج و مشقت راه عشق و عرفان به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل دشخوار
واژه «دشخوار» یک صفت مرکب اصیل و سره در زبان پارسی میانه (پهلوی) است که از دو بخش «دُش» (پیشوند به معنی بد، زشت و ضد) و «خوار» (به معنی آسان و سهل) تشکیل شده است؛ بنابراین معنای تحتاللفظی آن «ضدِ آسان» یا همان سخت و پیچیده است.
با گذشت زمان و تحول زبان فارسی، حرف «خ» از ساختار این کلمه حذف شده و در زبان گفتاری و نوشتاری امروز به شکل «دشوار» درآمده است. امروزه واژه دشخوار دیگر در مکالمات روزمره کاربردی ندارد و بیشتر دارای ارزش ادبی، تاریخی و ریشهشناختی در واژهنامهها و شعر کهن (مانند شاهنامه فردوسی) است.
استفاده از این کلمه در جدول کلمات متقاطع یا متون شبیهسازیشده ادبی کاربرد دارد و یادآور اصالت آوایی زبان فارسی در سدههای گذشته است.