یعنی چه
این واژه یک ترکیب عطفی در زبان فارسی است که از دو جزء هممعنی تشکیل شده است. 'بانگ' به معنای صدا، آواز بلند یا فریاد است و 'خروش' به معنای فریاد شدید، غریو و هیاهو است. ترکیب این دو با هم، برای تأکید بیشتر بر شدت صدا و ایجاد حس آشوب، غوغا یا هیجان حماسی به کار میرود.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت [بانْگْ وَ خُ روشْ] است. واژه اول با الف کشیده و سکون نون و گاف، و واژه دوم با ضمه روی حرف خاء خوانده میشود.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جدول کلمات متقاطع، این عبارت به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون 'فریاد بلند' یا 'سروصدای شدید' به کار میرود و دقیقاً ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی با توجه به سیاق متن میتوان از واژههایی که نشاندهنده حجم بالای صدا و آشفتگی محیطی هستند استفاده کرد.
به عربی
در زبان عربی کلمات متعددی برای رساندن این مفهوم وجود دارد که صخب و ضجه نزدیکترین معادلها برای حالت ترکیبی آن هستند.
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این ترکیب شامل واژههایی چون غریو، نعره، غلغله و داد و بیداد است که همگی بیانگر صوتی رسا، بلند و پرآشوب هستند. متضاد این واژه نیز کلماتی چون سکوت، خاموشی و آرامش مفرط است.
جمعبندی و توضیح کامل بانگ و خروش
عبارت «بانگ و خروش» یک ترکیب تقویتی و تأکیدی در زبان فارسی است که از اتصال دو واژه کهن هممعنی پدید آمده است. این کلمه در متون حماسی و ادبیات کلاسیک فارسی برای توصیف صحنههای پرهیجان نظیر غرش امواج دریا، خشم عمومی، حرکت لشکریان در جنگها یا اعتراضات وسیع به کار میرود و ریشه در زبان پارسی میانه (پهلوی) دارد.
اگرچه این ترکیب دوقلو به طور مستقیم در متن قرآن کریم نیامده است، اما از نظر مفهومی با واژگان قرآنی همچون «الصَّيْحَة» (فریاد سهمگین عذاب) و «صَخَّة» قرابت عمیقی دارد و در ترجمههای فارسی قرآن معمولاً برای تصویرسازی صحنههای مهیب قیامت یا عذابهای الهی استفاده میشود تا شدت هیاهو و دگرگونی را به مخاطب منتقل کند.