قال و قول یعنی چه؟

جمع‌بندی و توضیح کامل قال و قول

اصطلاح «قال و قول» یک ترکیب اتباعی و کنایی در زبان فارسی است که از کنار هم قرار گرفتن فعل ماضی «قال» (گفت) و اسم مصدر «قول» (سخن) از ریشه عربی «ق-و-ل» ساخته شده است. این عبارت در ادبیات و تداول عامه، قرابت معنایی بسیار نزدیکی با «قیل و قال» دارد و عموماً به معنای هیاهو، جنجال، شایعات، و گفت‌وگوهای طولانی و بی‌سرانجام به کار می‌رود که فاقد ارزش علمی یا عملی ملموس هستند.

در ادبیات عرفانی و سلوکی، این ترکیب نمادی از «علم ظاهری» و ادعاهای زبانی در محیط‌های فکری و مدرسه‌ای به شمار می‌رود که دقیقاً در نقطه مقابل «زبان حال» یا همان شهود درونی، عمل و حقیقت تسلیم قرار دارد. به عبارتی، قال و قول نماینده سخن‌پردازی بدون پشتوانه کاربردی است.

از دیدگاه ریشه‌شناختی و ساختار زبانی، کاربرد مستقیم این دو کلمه به صورت یک واژه واحد در متون اصیل قرآنی دیده نمی‌شود، هرچند ریشه اصلی آن از فراوان‌ترین مواد زبانی در کلام‌الله است. در فرهنگ عامه و طراحان جدول نیز این واژه همواره تداعی‌گر بحث، جدال زبانی و شلوغ‌کاری صوتی و کلامی است.