یعنی چه
این اصطلاح به معنی هدر دادن سرمایه عمر، تنبلی، بیکاری و انجام فعالیتهای فاقد بازدهی یا ارزش عملی و معنوی است که در آن فرد زمان خود را بدون داشتن هدف مشخصی از دست میدهد.
در جدول
در حل جدول کلمات متقاطع، برای این مفهوم عباراتی نظیر «وقت تلف کردن»، «پرسه زدن» یا خود اصطلاح ۱۹ حرفی «وقت را به بطالت گذراندن» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی عبارات متنوعی برای این مفهوم وجود دارد؛ اصطلاح To idle away one's time دقیقترین برگردان برای گذراندن وقت به سستی و بیهدفی است.
به عربی
در زبان عربی از ریشه «بطل» یا واژههایی مانند «عبث» و «ضیاع» برای رساندن این مفهوم استفاده میشود.
به فارسی
در زبان و فرهنگ فارسی عبارات مترادفی همچون «وقت تلف کردن»، «هدر دادن عمر»، «بیکاری و تنبلی»، «بطالت ورزیدن» و در زبان عامیانه «ولگردی کردن» برای این اصطلاح استفاده میشود که متضاد آن غنیمت شمردن وقت و بهرهوری است.
در قرآن
خودِ این ترکیب فعلی در قرآن نیامده است، اما ریشه «بطل» در قالب واژه «باطل» (مانند آیه ۱۸۸ بقره) به کار رفته است. همچنین مفهوم اتلاف وقت و بیهودهگرایی در قرآن با واژههایی چون «لَغْو» و «عَبَث» نکوهش شده و بر اهمیت زمان در سورههایی مانند «عصر» تاکید شده است.
جمعبندی و توضیح کامل وقت را به بطالت گذراندن
اصطلاح «وقت را به بطالت گذراندن» یک عبارت فعلی کنایی و اخلاقی در زبان فارسی است که به هدر رفتن مهمترین و بازگشتناپذیرترین سرمایه انسان یعنی «زمان» اشاره دارد. واژه بطالت که ریشهای عربی دارد، مفهوم بیارزشی، بیکاری و بیثمری را به ذهن متبادر میکند و ترکیب آن با فعل گذراندن، نمایانگر موقعیتی است که فرد بدون بازدهی مثبت، روزگار سپری میکند.
این مفهوم در تمامی فرهنگها و زبانها نکوهیده است و نمادهای بصری متعددی مانند ساعت شنی رو به پایان یا تارهای عنکبوت بسته شده روی عقربههای ساعت برای آن متصور میشوند. در متون دینی و ادبیات فارسی نیز همواره بر مدیریت زمان و دوری از لغویات و کارهای عبث تاکید شده تا عمر انسان دستخوش خسران نگردد.