یعنی چه
«ثنویتی» شکل صفتی و نسبیِ مرتبط با واژهٔ ثنویت است. در اصطلاح فلسفی، کلامی و دینی، به هر نوع دیدگاه، مذهب یا ساختاری اطلاق میشود که جهان، حقیقت یا آفرینش را بر پایهٔ دو اصل مستقل و متضاد (مانند خیر و شر، نور و ظلمت، یا روح و ماده) توضیح میدهد.
تلفظ
این واژه از ترکیب «ثَنَویّت» (مصدر جعلی عربی از ریشه ثنی) به همراه «ی» نسبت در زبان فارسی ساخته شده است.
در جدول
پاسخ دقیق ششحرفی برای این واژه در جدول خود کلمهٔ «ثنویتی» است. از گزینههای مشابه میتوان به ثنوی یا دوآلیست اشاره کرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای توصیف مفاهیم، مکاتب و دیدگاههای مبتنی بر ثنویت از واژهٔ Dualistic استفاده میشود.
به فارسی
برگردانهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «دوگانهباور»، «دوگانهگرا» و «مربوط به مذهب دوگانهپرستی» است که در برابر وحدتگرایی یا توحید قرار میگیرد.
نماد چیست
در فرهنگها و فلسفههای مختلف، نگرشهای ثنویتی با نمادهای معروفی شناخته میشوند؛ از جمله نماد دایرهای «یین و یانگ» در فلسفه چینی که نشاندهنده تعامل دو نیروی متضاد اما مکمل است، و همچنین تقابل اهورامزدا و اهریمن در اساطیر باستان.
جمعبندی و توضیح کامل ثنویتی
واژهٔ «ثنویتی» یک صفت نسبی است که به باور، مکتب یا دیدگاهی اشاره دارد که بر پایهٔ «ثنویت» یا دوگانهانگاری بنا شده است. در این نوع تفکر، جهان هستی حاصل تعامل، تقابل یا آفرینش دو مبدأ مستقل، ازلی و همیشگی تلقی میشود. نمونههای بارز این نگرش در فلسفه با مفاهیمی مثل روح و ماده، و در ادیان باستانی با مفاهیمی چون خیر و شر یا نور و تاریکی شناخته میشود.
این اصطلاح از ریشه عربی «ث ن ی» (به معنی دو یا دوتایی کردن) گرفته شده و با قواعد فارسی ترکیب شده است. اگرچه خود این کلمه به صورت مستقیم در متن قرآن کریم نیامده، اما مفهوم تفکر ثنویت و دوگانهپرستی در آیات متعددی نقد شده و بر یگانگی ذات باریتعالی (توحید) تأکید شده است.