یعنی چه
شراب انگور در لغت و عرف عام به مایع مسکر (مستکنندهای) اطلاق میشود که از فرایند تخمیر طبیعی یا صنعتی آب انگور حاصل میگردد. در متون کهن به آن شراب انگوری، می و خمر نیز میگفتند که با تغییر ساختار قند انگور به الکل پدید میآید.
تلفظ
این ترکیب وصفی-اضافی در زبان فارسی به صورت «شَراب» (با فتح شین و راء) و «اَنگور» (با فتح الف و سکون نون) قرائت میشود.
در جدول
در کلمات متقاطع، پاسخ مستقیم این عبارت خودِ «شراب انگور» (۹ حرف) است. همچنین بسته به تعداد حروف تعیینشده، کلماتی چون می، باده، خمر، صهبا، مدام و راح نیز به عنوان پاسخ پذیرفته میشوند.
به انگلیسی
واژه رایج و استاندارد برای این مفهوم در زبان انگلیسی Wine است که مستقیماً به نوشیدنی الکلی حاصل از انگور اشاره دارد.
به عربی
در زبان عربی کلاسیک و معاصر، از واژه «خمر» به طور عام و ترکیبات «نبیذ العنب» یا «خمر الأعناب» به طور خاص برای اشاره به شراب انگور استفاده میشود.
نماد چیست
در ادبیات عرفانی و شعر کلاسیک فارسی (مانند اشعار حافظ و مولوی)، شراب انگور نماد جذبه، معرفت شهودی و عشق ناب الهی است که انسان را از خودپرستی و عقل ظاهری میرهاند. در اساطیر ایران و شاهنامه نیز کشف آن به دوران جمشید نسبت داده شده و نماد بزم، شادمانی و تسکین غمهاست.
جمعبندی و توضیح کامل شراب انگور
ترکیب «شراب انگور» در زبان و فرهنگ فارسی پیشینهای دیرینه و دوگانه دارد. از منظر فقهی و مذهبی، این واژه همردیف «خمر» قرار میگیرد که در قرآن کریم (مانند آیه ۹۰ سوره مائده) به عنوان مادهای مستکننده، ناپاک و حرام از آن نهی شده است؛ هرچند در آیه ۶۷ سوره نحل به فراوری مسکرات از انگور به عنوان یک واقعیت اشاره میشود.
در نقطه مقابل، فرهنگ اساطیری و ادبیات عرفانی ایران زمین، برخورد متفاوتی با این مفهوم دارد. در روایات کهن، کشف این نوشیدنی به پادشاه آرمانی، جمشید، پیوند خورده و در شعر صوفیانه به استعارهای بنیادین برای توصیف احوال معنوی تبدیل شده است. شاعران با وامگیری تعابیری چون می، باده و شراب، مستی روحانی و رهایی از بند عقل مصلحتاندیش را در راه رسیدن به معشوق حقیقی تصویر کردهاند.