یعنی چه
حسیبه واژهای مؤنث با دو معنای اصلی است: یکی به معنی بانوی بافضیلت، نجیب و دارای حسب و نسب والا، و دیگری در نقش صفت فاعلی به معنای زن حسابرس یا شمارنده.
تلفظ
این واژه به صورت حَسیبِه تلفظ میشود و در زبان عربی به شکل حَسِيبَة نگاشته میگردد.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژه حسیبه به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «زن اصیل و نجیب» یا «بانوی بافضیلت» کاربرد دارد و کلمهای ۵ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به کاربرد واژه، در زبان انگلیسی معادلهای متفاوتی برای مفاهیم شرافت نسب یا حسابگری وجود دارد.
به ترکی
در زبان ترکی این مفهوم با واژگانی نظیر Soylu بیان میشود و خود کلمه نیز به عنوان نام کوچک کاربرد دارد.
به فارسی
معادلهای فارسی دقیق این واژه شامل عباراتی همچون پاکنژاد، والاگهر، باکمال، محترم و محاسب است. متضاد آن نیز در منابع فارسی به صورت بدنژاد یا فروپایه آمده است.
نماد چیست
این نام در فرهنگ اسلامی و سنتی نمادی از اصالت نسب، پاکی، اعتبار اجتماعی و به واسطه ریشه لغویاش، نمادی از عدل و حسابرسی دقیق به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل حسیبه
واژه «حسیبه» یک نام و صفت مؤنث با ریشه عربی (از ماده ح-س-ب) است که دو وجه معنایی متمایز و ارزشمند را در خود جای داده است. وجه نخست و رایجتر آن در نامگذاری، به معنای بانوی شریف، نجیب، پاکنژاد و دارای حسب و نسب والا است که بار معنایی از اصالت، وقار و شرف خانوادگی را به همراه دارد.
وجه دوم این واژه به ریشه لغوی آن یعنی «حساب کردن و شمارش» بازمیگردد که در این حالت به معنای زن حسابرس، محاسب یا کفایتکننده است. اگرچه خود شکل مؤنث «حسیبه» در قرآن کریم به کار نرفته، اما شکل مذکر آن یعنی «حسیب» چهار بار به عنوان یکی از صفات الهی (به معنی حسابرس و کافی) ذکر شده است که جایگاه معنوی این ریشه را نشان میدهد.