یعنی چه
در زبان کهن فارسی، «خِنگ» به معنای اسب سفید (اشهب) است و «مطلا» یعنی زراندود یا طلاکاری شده. این ترکیب کنایه از مرکب لوکس، گرانقیمت و شاهانه دارد. اگرچه در عامیانه امروزی خنگ به معنی کمهوش است، اما در این ترکیب ادبی هیچ ارتباطی با کمهوشی ندارد.
تلفظ
تلفظ صحیح این ترکیب به صورت [خِ نْ گِ مُ طَ لْ ل ا] است که در آن خنگ با کسره رخ و مطلا با تشدید روی لام خوانده میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلماتی، عبارت «خنگ مطلا» دقیقاً یک پاسخ ۷ حرفی را تشکیل میدهد.
به انگلیسی
معادلهای انگلیسی برای توصیف این واژه بر اساس ریشه ادبی آن انتخاب شدهاند.
به فارسی
واژههای جایگزین و برگردانهای روان فارسی این ترکیب شامل عباراتی چون اسب سفید طلاکوب یا مرکب گرانقیمت پادشاهان است.
نماد چیست
در شعر و ادبیات عرفانی فارسی، این ترکیب نماد مادیات فانی، تجمل، پادشاهی و ثروت ظاهری دنیاست که نباید انسان را فریفته خود کند.
جمعبندی و توضیح کامل خنگ مطلا
عبارت «خنگِ مُطَلّا» یکی از تعابیر زیبای ادبیات کلاسیک فارسی است. بر خلاف برداشت اولیه و عامیانه از کلمه «خنگ» که امروزه به معنی کمهوش یا کودن به کار میرود، در زبان کهن و اصیل فارسی، خِنگ به معنی اسب سفید یا اشهب است. واژه مطلا نیز ریشه عربی داشته و به معنی زراندود یا طلاکاری شده است؛ بنابراین ترکیب این دو به معنای اسبی سپید و باارزش است که دهنه، لجام یا زین آن با طلا تزیین شده باشد.
این اصطلاح بیشتر در قالب کنایه برای اشاره به مرکب شاهانه، ثروت فراوان و تجملات دنیوی به کار میرفته است. برای نمونه، شیخ بهایی در کتاب کشکول خود از این ترکیب استفاده کرده تا نشان دهد انسان نباید عزت نفس خود را فدای مادیات و مرکبهای لوکس کند، آنجا که میگوید: «گر نبود خنگِ مطلا لگام / زد بتوان بر قدم خویش گام».