یعنی چه
«اتَّجَهَتْ» یک فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از باب افتعال در زبان عربی است. این کلمه به معنای رو آوردن، جهت گرفتن، متوجه شدن به سمت چیزی، یا حرکت و گرایش به سوی یک هدف مشخص است.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه با تشدید روی حرف تاء و فتحة روی جیم و هاء به صورت «اِتَّجَهَتْ» (ittajahat) است.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، پاسخ به راهنمای «رو کرد یا متوجه شد به عربی»، واژه ۵ حرفی «اتجهت» است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به فاعل مؤنث (انسان یا شیء) از عباراتی مانند directed herself towards یا turned to استفاده میشود.
به عربی
از آنجا که خود واژه اصالتاً عربی است، مترادفهای هممعنی آن در این زبان شامل تَوَجَّهَتْ و قَصَدَتْ میشود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل عباراتی چون «رو آوردن»، «گرایش یافتن»، «جهت گرفتن» و «توجه کردن به سمت خاصی» است.
در قرآن
خود صیغه فعل «اتجهت» در متن قرآن کریم به کار نرفته است؛ اما مشتقات دیگر از ریشه اصلی آن (و ج ه) مانند فعل «تَوَجَّهَ» در آیه ۲۲ سوره قصص («وَلَمَّا تَوَجَّهَ تِلْقَاءَ مَدْيَنَ...») استفاده شده است.
جمعبندی و توضیح کامل اتجهت
واژه «اتجهت» (اِتَّجَهَتْ) یک فعل ماضی، مفرد مؤنث غایب از زبان عربی است که از ریشه اصلی «و ج ه» (وجه) و در باب افتعال صرف شده است. این کلمه در اصل به معنای رو کردن، جهت گرفتن، متوجه شدن به سمتی، یا حرکت به سوی یک هدف مشخص توسط یک فاعل مؤنث (یا شیء دارای جنسیت مؤنث در زبان عربی) است.
این واژه در فارسی معیار به عنوان یک کلمه مستقل و رایج کاربرد چندانی ندارد و بیشتر در متون کهن، ادبی یا مذهبی به چشم میخورد. با این حال، در طراحهای جدول کلمات متقاطع به عنوان یک پاسخ ۵ حرفی برای راهنمای «رو کرد به عربی» کاربرد دارد. همخانوادههای آن مانند جهت، توجه، وجه و اتجاه در زبان فارسی بسیار پرکاربرد هستند.
از نظر مفهوم نمادین، این کلمه تداعیکننده قطبنما، تغییر مسیر، تمرکز ذهن و نیت، و حرکت از حالت پراکندگی به سوی یک هدف واحد و مشخص است.