یعنی چه
البغله در زبان عربی به معنی قاطر ماده یا استر ماده است؛ حیوانی دورگه که از تزاوج الاغ نر (خر) و اسب ماده (مادیان) متولد میشود. این واژه کلاسیک است و نمونهٔ عینی و دیجیتال مدرن ندارد.
تلفظ
این کلمه در زبان عربی با فتحة حرف باء و سکون غین به صورت اَلْبَغْلَة (baġlah) تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، کلمهٔ البغله به عنوان یک واژهٔ ۶ حرفی و در پاسخ به راهنمای «قاطر ماده» یا «استر ماده» به کار میرود.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به قاطر ماده از اصطلاحات Female mule یا She-mule استفاده میشود.
به عربی
این واژه اصالتاً عربی است. خود کلمه مفرد مؤنث است و شکل جمع مکسر آن یعنی «البغال» در قرآن کریم (سوره نحل، آیه ۸) آمده است.
به فارسی
معادل دقیق و مستقیم این واژه در زبان فارسی «قاطر ماده» یا «استر ماده» است که به عنوان یک کلمهٔ دخیل در متون کهن فارسی نیز دیده میشود.
نماد چیست
در فرهنگ عامه و ضربالمثلهای کهن عربی، البغله به دلیل هجین و دورگه بودن، نماد بارز «عقیمی و نازایی» است (مانند مَثَل أعقم من بغلة). همچنین این حیوان نمادی از سرسختی، لجاجت و توانایی بالا در تحمل بارهای سنگین به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل البغله
واژهٔ «البغله» یک اسم مفرد مؤنث در زبان عربی است که با حرف تعریف «ال» همراه شده و به معنای قاطر ماده یا استر ماده است. این حیوان حاصل تزاوج خر نر و مادیان بوده و به دلیل ساختار ژنتیکی خاص خود، توانایی تولید مثل ندارد و عقیم است. اگرچه خود کلمه به صورت مفرد در قرآن نیامده، اما شکل جمع آن یعنی «البغال» در سوره نحل در کنار اسب و الاغ به عنوان مرکبی برای انسان ذکر شده است.
در ادبیات کهن و فرهنگ لغات، این واژه علاوه بر معنای ظاهری خود، کاربردهای کنایهای و نمادین نیز دارد. البغله در فرهنگ ضربالمثلها بیش از هر چیز مظهر نازایی و تجرد است و در مرتبهٔ بعد، به عنوان نمادی از سختجانی، لجاجت و کشیدن بارهای سنگین در مسیرهای دشوار شناخته میشود.