یعنی چه
این واژه به ویژگی یا قابلیت هر چیزی اشاره دارد که در معرض کم و کاست، نقص، افت کیفیت یا تباهی قرار میگیرد و از زوال مصون نیست.
تلفظ
تلفظ این واژه متشکل از واژهٔ عربی نقصان (نُقْ صان) و پسوند فاعلی و استمراری فارسی پذیری (پَ ذی ری) است.
در جدول
در سؤالات جدول، پاسخ دقیق خودِ واژهٔ «نقصان پذیری» است که از ۱۰ حرف مجزا تشکیل شده است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به سیاق متن، از واژگانی که به شکنندگی، کاهشیافتگی یا زوال اشاره دارند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی از ساختارهای توصیفی برای رساندن این مفهوم ترکیبی استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای سره و بومی این واژه شامل کاستیپذیری و زوالپذیری هستند که به خوبی ویژگیِ پذیرشِ کاهش را به ذهن متبادر میکنند.
در قرآن
خودِ واژهٔ ترکیبی نقصانپذیری در قرآن نیامده، اما ریشهٔ آن (نقص) بارها برای توصیف ویژگیهای دنیا استفاده شده است؛ مانند آیه ۱۵۵ سوره بقره که به کاهش و نقص در اموال، جانها و محصولات به عنوان آزمون الهی اشاره دارد. همچنین در علوم قرآنی، اصطلاح تحریفناپذیری بر عدم نقصانپذیریِ (کم نشدن) آیات قرآن تأکید دارد.
جمعبندی و توضیح کامل نقصان پذیری
نقصانپذیری یک مفهوم انتزاعی، فلسفی و لغوی است که از ترکیب ریشهٔ عربی «نقص» (به معنی کم شدن و فروکاستن) با پسوند قابلیتساز فارسی «پذیری» شکل گرفته است. این واژه در اصل به هر موقعیت، شیء یا مفهوم مادی اشاره دارد که از اصالت کمال مطلق به دور بوده و تمایل به زوال، افت کیفیت یا کاهش کمی و کیفی دارد.
در متون عرفانی و فلسفه اسلامی، نقصانپذیری به عنوان یکی از نمادها و ویژگیهای ذاتی جهان ماده و موجودات امکانی شناخته میشود. در این دیدگاه، هر آنچه غیر الهی است در معرض تغییر و کاستی قرار دارد و ساعت شنی یا ماه در حال محاق گاهی به عنوان جلوههای شهودی این مفهوم تصویر میشوند.