یعنی چه
عبارت «مایهٔ تباهی و فساد» یک ترکیب توصیفی در زبان فارسی است. این مفهوم برای توصیف عوامل، رفتارها یا پدیدههایی به کار میرود که باعث انحطاط، نابودی، کجروی و از بین رفتن صلاح، پاکی و سلامت مادی یا معنوی یک چیز یا یک جامعه میشوند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژهبهواژه و همراه با نقش تبعی مصوتها به این شکل است: مایه (māye) + یِ (ye) + تباهی (tabāhi) + وُ (o) + فساد (fasād).
در جدول
در جدولهای متقاطع، پاسخ این عبارت با توجه به تعداد حروف خواسته شده تعیین میشود که خودِ عبارت دقیقاً ۱۴ حرف دارد. کلماتی مانند مفسده یا امالفساد نیز به عنوان گزینههای جانبی کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به لحن متن، عبارات فوق برای انتقال این مفهوم به کار میروند.
به عربی
در زبان عربی از واژههای مشتق از ریشه (ف س د) و ترکیبهای مضاف و مضافالیه برای این معنا استفاده میشود.
در قرآن
در قرآن کریم، واژههای مشتق از ریشه «فسد» بارها برای اشاره به مفاهیمی که مایه تباهی جامعه و دین میشوند، به کار رفته است؛ مانند «وَيَسْعَوْنَ فِي الْأَرْضِ فَسَادًا» (سوره مائده، آیه ۳۲). این مفهوم در فرهنگ قرآنی دقیقاً در برابر «اصلاح» قرار دارد و تقابل مفسدین و مصلحین را نشان میدهد.
جمعبندی و توضیح کامل مایه تباهی و فساد
عبارت «مایه تباهی و فساد» یک ترکیب وصفی و توصیفی در زبان فارسی است که از سه جزء مایه (به معنی اصل و منشأ)، تباهی (به معنی نابودی و زوال) و فساد (به معنی خروج از حد اعتدال و خرابی) تشکیل شده است. این اصطلاح برای اشاره به هر عامل، جریان یا جرمی به کار میرود که پایههای سلامت، اخلاق یا امنیت یک جامعه و ساختار را از درون ویران میکند.
در فرهنگ و ادبیات فارسی، این مفهوم با نمادهایی همچون «سیب گندیده» که کل انبار را خراب میکند، یا «مورانه» که پایهها را به صورت پنهانی میخورد، تصویرسازی میشود. در متون دینی و قرآنی نیز واژه فساد و مشتقات آن به شدت نکوهش شده و به عنوان نقطه مقابلِ اصلاح و آبادانی معرفی گردیده است.