یعنی چه
ترکیب «کنج و رنج» حاصل کنار هم آمدن دو واژهٔ مستقل «کنج» (به معنی گوشه، خلوت و زاویه) و «رنج» (به معنی درد، مشقت و عذاب) است. این عبارت در زبان فارسی به عنوان یک اصطلاح واحدِ ثبتشده در لغتنامهها وجود ندارد، اما در متون ادبی به مفهوم تصویریِ گوشهگیری، انزوا و تحمل سختیها در خلوت و تنهایی اشاره دارد.
در جدول
پاسخ مد نظر در جدول برای این عبارت دقیقاً «کنج و رنج» است که از ۷ حرف تشکیل شده است. در صورت نیاز به عبارتهای مشابه، میتوان به «گوشه و درد» یا «عزلت و محنت» اشاره کرد.
به انگلیسی
برای برگردان این ترکیب به زبان انگلیسی، از عباراتی که مفهوم همزمانِ انزوا و مشقت را میرسانند استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی اصطلاح عطفشدهٔ دقیقی برای این واژه نیست و بیشتر از تقریبهای معنایی مانند گوشهگیریِ پر از درد استفاده میشود.
به فارسی
بازگردان تفکیکشده و معنایی این عبارت در فارسی به مفهوم «گوشه و زاویه» برای کلمهٔ نخست، و «درد، اندوه و زحمت ناشی از کار یا بلا» برای کلمهٔ دوم است که در کنار هم معنای خلوتگزینیِ محنتبار را میسازند.
نماد چیست
در ادبیات کلاسیک و عرفانی ما، «کنج» نماد دوری از خلق، فقر، گوشهٔ قناعت یا خلوتِ عارفان است. از سوی دیگر، «رنج» نماد تکاپو، صیقل خوردن روح و آزمونهای الهی است. ترکیب این دو با هم، نمادی از تنهاییِ انسان، انزوای همراه با فقر یا تاملاتِ درونیِ دردناک به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل کنج و رنج
عبارت «کنج و رنج» یک ترکیب اصطلاحی یا واژهٔ ادغامشدهٔ رسمی در فرهنگهای لغت معتبر فارسی (مانند دهخدا و عمید) نیست؛ بلکه از عطف دو اسم مستقل «کنج» و «رنج» پدید آمده است. کلمهٔ کُنج ریشهای ایرانی داشته و به معنای زاویه، خلوت و بیغوله است و کلمهٔ رنج ریشه در پارسی میانه دارد و به معنای درد و مشقت است.
در کاربردهای ادبی، هرگاه این دو واژه در کنار یکدیگر قرار گیرند، فضایی تصویر میشود که در آن فرد در گوشهٔ تنهایی و انزوا، بارِ سختیها و دردهای روزگار یا سلوکِ درونی را به دوش میکشد. این عبارت کاربرد مستقیم قرآنی ندارد و در جداول کلمات متقاطع معمولاً به عنوان یک پاسخ ۷ حرفی شناخته میشود.