یعنی چه
عوالی در لغت به معنای مکانهای مرتفع، بلندیها و بخشهای بالایی هر چیز است. این کلمه جمع مکسر «عالیه» یا «عالٍ» بوده و در مفهوم استعاری و ادبی به امور شریف، برتر و دارای رفعت و مقام والا نیز اشاره دارد.
تلفظ
این واژه به صورت فتح عین و واو کشیده (عَوالی / ʿawālī) تلفظ میشود.
در جدول
در پاسخ به سوالات جدول کلماتی مانند بلندیها، نواحی مرتفع مدینه یا بخش بالایی نیزه، کلمه ۵ حرفی «عوالی» مد نظر است.
به انگلیسی
برای مفاهیم جغرافیایی و فیزیکی از واژههای مربوط به ارتفاعات و برای نام خاص از نگارش Awali استفاده میشود.
به عربی
این واژه خود ریشه عربی دارد و در این زبان به عنوان جمع عالیه برای اشاره به مناطق مرتفع به کار میرود.
به فارسی
معادلهای دقیق فارسی این واژه شامل بلندیها، نواحی بالادست، فرازها و کلماتی است که مفهوم علو و رفعت مکان یا جایگاه را میرسانند.
در قرآن
خود واژه «عوالی» به صورت عینی در قرآن مجید به کار نرفته است؛ با این حال، ریشه اصلی آن یعنی «ع-ل-و» و مشتقات دیگرش مانند العلی، الأعلى و عالیة کاربرد فراوانی در آیات قرآن دارند.
جمعبندی و توضیح کامل عوالی
واژه عوالی ریشهای عربی از ماده «علو» دارد و در اصل به معنای بلندیها، فرازها و نواحی مرتفع جغرافیایی است. در کاربردهای خاص تاریخی و جغرافیایی، این نام به روستاهای مستقر در بخش بالایی و اطراف شهر مدینه و همچنین شهری نفتی در کشور بحرین اطلاق میشود. افزون بر این، در اصطلاح اسلحه شناسی قدیم، به بخش بالایی نیزه که نزدیک به نوک آن است نیز عوالی میگفتند.
این کلمه در ادبیات، عرفان و اصطلاحات اسلامی تداعیکننده عظمت، رفعت، گرانبهایی و مقامات عالی معنوی است. نمونه بارز کاربرد ترکیبی آن در عنوان کتاب حدیثی مشهور «عوالی اللئالی» دیده میشود که به معنای گوهرهای بلندمرتبه و گرانبهاست. اگرچه خود کلمه عوالی در قرآن ذکر نشده، ریشه مفهومی آن که برتری و بلندی است، در سراسر متن قرآن با واژههای همخانواده تجلی دارد.