یعنی چه
واژهٔ مزدیسنان جمعِ «مزدیسن» است و به کسانی اطلاق میشود که به اهورامزدا (خدای دانا و یگانه در آیین زرتشت) ایمان دارند و او را ستایش میکنند.
تلفظ
این کلمه بر اساس آواشناسی زبان فارسی نو و پهلوی، با فتح م، سکون ز، فتح د، فتح ی، سکون س و نون انتهای کلمه تلفظ میشود.
در جدول
این واژه در جدولهای متقاطع معمولاً به عنوان پاسخ برای طراحانی است که کلمات کهن و اصیل ایرانی را مد نظر دارند.
به ترکی
در زبان ترکی برای اشاره به پیروان این آیین بیشتر از واژه Zerdüştler (زرتشتیان) استفاده میشود.
به فارسی
معادلهای روان و رایج این واژه در زبان فارسی امروز، زرتشتیان و مزداپرستان است که به پیروان این دین توحیدی کهن اشاره دارد.
نماد چیست
نشان فروهر تداعیکننده سه اصل بنیادین گفتار نیک، کردار نیک و پندار نیک است و آتش نیز به عنوان مظهر پاکی، نور و قبله نیایش شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل مزدیسنان
واژهٔ «مزدیسنان» یک اصطلاح کهن و اصیل اوستایی-پهلوی است که از ترکیب دو بخش «مزده» (دانا، لقبی برای خدای یگانه اهورامزدا) و «یسنا» (ستایش و پرستش) شکل گرفته است. در نتیجه، این واژه در لغت به معنای «مزداپرستان» یا همان پیروان آیین زرتشت است و در متون تاریخی و ادبی ایران زمین، در برابر واژهٔ «دیویسنان» (دیوپرستان یا پرستندگان خدایان باطل) قرار میگیرد.
اگرچه خود این واژه به صورت مستقیم در قرآن کریم به کار نرفته است، اما در آیه ۱۷ سوره مبارکه حج، از پیروان این آیین با نام «المجوس» در کنار دیگر ادیان آسمانی یاد شده است که نشاندهنده پیشینه تاریخی و به رسمیت شناخته شدن آنان در متون کهن است.
امروزه این اصطلاح بیشتر جنبه فرهنگی، ادبی و دانشنامهای دارد و یادآور اصول اخلاقی معروف آیین زرتشت یعنی پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک است که با نمادهایی همچون فروهر و احترام به عناصر پاک طبیعت نظیر نور و آتش شناخته میشود.