یعنی چه
این عبارت ترکیبی از دو واژه عربی است؛ «بَدَتْ» به معنی آشکار و نمایان شد، و «سماوات» به معنی آسمانها. در مجموع به معنای پدیدار شدن یا تجلی یافتن آسمانها در یک صحنه بزرگ یا توصیف کیهانی به کار میرود.
تلفظ
این ترکیب از فعل ماضی مؤنث «بَدَتْ» با فتح باء و دال و سکون تاء، و کلمه «سَمَاوَات» با فتح سین و میم تلفظ میشود.
در جدول
اگر در جدولهای شرح در متن یا کلمات متقاطع با نشانه پدیدار شدن آسمانها مواجه شدید، پاسخ دقیق آن ۹ حرف دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم تحتاللفظی این عبارت در زبان انگلیسی از افعال پدیدار شدن برای آسمانها استفاده میشود.
به عربی
این ترکیب خود ریشه و ساختار کاملاً عربی دارد و بر اساس قواعد دستوری این زبان ساخته شده است.
به فارسی
ترجمه و برگردان مستقیم این عبارت دستوری عربی به زبان فارسی، نمایان شدن یا تجلی و پیدایش آسمانها است.
در قرآن
عبارت دقیق «بدت سماوات» در آیات قرآن نیامده است، اما اصطلاح معروف و مشابه «بَدِیعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ» (به معنی آفریننده نوآفرین آسمانها و زمین) دو بار در سورههای بقره و انعام به کار رفته و احتمال دارد این واژه ترخیصی یا اشتباهی از آن باشد.
جمعبندی و توضیح کامل بدت سماوات
عبارت «بدت سماوات» یک اصطلاح مستقل، ثابت یا واژهای واحد در زبان فارسی یا متون لغوی قدیمی نیست. این ترکیب در واقع یک ساختار جملهای و دستوری از زبان عربی است که از فعل «بدت» (آشکار شد) و اسم «سماوات» (آسمانها) تشکیل شده و معنای تحتاللفظی آن «آسمانها نمایان شدند» است.
با توجه به اینکه این ترکیب کاربرد متداول و رسمی در زبان فارسی ندارد، در بسیاری از مواقع به عنوان یک خطای نوشتاری، شنیداری یا تایپی از عبارت بسیار مشهور قرآنی «بدیع السماوات» (به معنای پدیدآورنده بیسابقه آسمانها) در نظر گرفته میشود که صفتی برای خداوند است.
در حوزه طراحان جدول یا متون خاص ادبی، اگر این عبارت دقیقاً با همین صورت ۹ حرفی مد نظر باشد، اشاره به همان تجلی کیهانی و پدیدار شدن آسمانها دارد که ریشه در واژگان و ساختار زبان عربی دارد.