یعنی چه
این واژه دو وجه تسمیه و معنایی دارد؛ در اصطلاح قرآنی (تَمُنُّهَا) به معنای «منّت گذاردن بر کسی و به رخ کشیدن احسان» است. در زبان عامه و نگارش املایی نیز گاهی به عنوان شکل دیگری از «تمناها» به معنی خواهشها و آرزوهای قلبی به کار میرود.
تلفظ
در قرائت قرآنی و عربی به صورت تَمُنُّهَا (tamunnuha) تلفظ میشود. در صورت کاربرد به عنوان جمع تمنا، تلفظ آن تَمَنَّاهَا (tamannahā) خواهد بود.
در جدول
پاسخ دقیق برای جدول کلمات متقاطع بر اساس تعداد حروف، خود کلمه «تمنها» با ۵ حرف است.
به انگلیسی
بسته به ریشه قرآنی (منّت) یا ریشه فارسی/عربی (تمنا)، معادلهای متفاوتی در انگلیسی دارد.
به عربی
در زبان عربی فصیح، شکل قرآنی آن یک فعل و مفعولِ مستقیم است و شکل دوم معادل آرزوها و خواستههاست.
به فارسی
برگردان دقیق فارسی این واژه در آیه ۲۲ سوره شعراء «آن را بر من منت میگذاری» است. در کارکرد دیگر، معادل «خواهشهای قلبی» و «دعاها» قرار میگیرد.
نماد چیست
در بافت قرآنی، این واژه نماد رفتار اخلاقی ناپسند فرعونی (منت گذاشتن پس از بزرگ کردن حضرت موسی) است. در بافت ادبی فارسی، نمادِ میل شدید قلبی و طلب وصال است.
جمعبندی و توضیح کامل تمنها
واژه «تمنها» یک مدخل ذوالوجهین است که باید در خوانش آن دقت کرد. از یک سو، این کلمه دقیقاً یکبار در قرآن کریم (سوره شعراء، آیه ۲۲) به صورت فعل مضارع و مفعول «تَمُنُّهَا» به کار رفته که به معنای منت گذاشتن، بزرگ شمردن نعمت اعطایی به قصد تحقیر و به رخ کشیدن است؛ جایی که حضرت موسی پاسخ غرور فرعون را میدهد.
از سوی دیگر، در متون فارسی و جستجوهای روزمره، این واژه غالباً به عنوان صورت املایی دگرگونشده یا عامیانه از «تمناها» (جمع تمنا) به معنی آرزوها، خواهشها و خواستههای قلبی در نظر گرفته میشود. از این رو، بسته به متن و لحن نگارش، معنای آن میان یک نکوهش اخلاقی یا یک تمایل احساسی و ادبی تغییر میکند.