یعنی چه
واژه «یابید» در زبان فارسی امروز به عنوان صیغه دومشخص جمع (امر یا مضارع التزامی) از مصدر «یافتن» به کار میرود و به معنای «پیدا کنید» یا «کشف کنید» است. با این حال، در متون کهن فارسی (مانند اشعار مولوی و عطار) این واژه گاهی به عنوان فعل ماضی (گذشته) سوم شخص مفرد از مصدر ساختگی «یابیدن» به معنی «پیدا کرد» و «حاصل کرد» استفاده شده است.
در جدول
در جدولهای متقاطع کلمه «یابید» به عنوان پاسخ یک کلمه ۵ حرفی برای راهنماهایی نظیر «پیدا کنید» یا «به دست آورید» قرار میگیرد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی متناسب با ساختار دستوری امر یا مضارع، از واژه Find یا Discover استفاده میشود.
به عربی
معادلهای عربی این واژه بر اساس ریشه «وجد» ساختارهای گوناگون امری و مضارع را شامل میشوند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای بیان این مفهوم در حالت امری جمع از Bulun استفاده میشود.
به فارسی
مترادفهای این واژه در زبان فارسی شامل پیدا کنید، جستوجو کنید، حاصل کنید و کشف کنید است. متضاد آن در معنای امروزی «نیابید» یا «از دست بدهید» و در معنای کهن «گم کرد» میباشد.
در قرآن
خود واژه فارسی «یابید» در متن عربی قرآن وجود ندارد. در ترجمههای فارسی قرآن، این واژه معمولاً به عنوان برگردان افعالی از ریشه «وجد» مانند «تَجِدُوا» استفاده میشود. کلمات عربی مشابه مانند «أیدی» در قرآن به معنی دست یا قدرت هستند و ارتباطی با این واژه ندارند.
جمعبندی و توضیح کامل یابید
واژه «یابید» یک فعل اصیل فارسی با ریشهای کهن در زبان پهلوی (yāftan) است. این واژه در فارسی امروز کاربردی امری یا مضارع دارد و برای مخاطب قرار دادن جمع به معنی «پیدا کنید» یا «به دست آورید» استفاده میشود. ساختار دستوری آن از بن مضارع «یاب» به همراه شناسه «ـید» تشکیل شده است.
از سوی دیگر، در بررسی متون و اشعار کلاسیک فارسی مشخص میشود که «یابید» گاهی در نقش فعل ماضی سوم شخص مفرد (به معنی پیدا کرد و به دست آورد) ظاهر شده که از مصدر متروک یا فرعی «یابیدن» مشتق شده است. این کلمه از نظر ارزش در جدولهای کلمات متقاطع، یک پاسخ دقیق ۵ حرفی به شمار میرود.