یعنی چه
این عبارت کنایی و فقهی در زبان فارسی به معنی عقد کردن، به زنی گرفتن و قرار دادن زن در پیمان و قید زناشویی است. در اصل از تعبیر «در حبالهٔ نکاح درآوردن» گرفته شده که به مفهوم ورود به تعهد رسمی ازدواج است.
تلفظ
واژهٔ «حباله» در این ترکیب با کسر حرف اول (حِ) تلفظ میشود.
در جدول
در مسابقات شرح در متن و جداول کلمات متقاطع، این عبارت ۱۲ حرفی به عنوان پاسخ برای واژههای کنایی مربوط به ازدواج، عقد کردن و به زنی گرفتن کاربرد دارد.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این اصطلاح فقهی و سنتی در انگلیسی، از افعالی استفاده میشود که به جنبهٔ تزویج، شوهر دادن یا به همسری گرفتن اشاره دارند.
به عربی
از آنجا که ریشهٔ کلمهٔ حباله عربی است، در حقوق و فقه اسلامی تعابیری چون «أدخلَها في حبالة نكاحه» عیناً برای این مفهوم به کار میرود.
نماد چیست
واژهٔ «حِباله» در لغت به معنی دام، طناب و رسن است. بر این اساس، در ادبیات فقهی و سنتی، این عبارت به عنوان نماد و استعارهای از «قید و بند زناشویی» و ورود به یک الزام حقوقی و پیوند محکم سرنوشت میان دو طرف شناخته میشود.
جمعبندی و توضیح کامل در حباله اوردن
عبارت کنایی و فقهی «در حباله آوردن» یا شکل کاملتر آن «در حبالهٔ نکاح درآوردن»، از اصطلاحات قدیمی و اصیل در حقوق و ادبیات فارسی است. ریشهٔ واژهٔ «حباله» به کلمهٔ عربی «حَبْل» به معنای ریسمان و بند بازمیگردد. در واقع، این اصطلاح با نگاهی استعاری، پیوند زناشویی را به بند و پیمانی محکم تشبیه میکند که طرفین را به یکدیگر متعهد میسازد.
اگرچه خودِ ترکیب «حبالهٔ نکاح» به صورت مستقیم در متن قرآن نیامده است، اما ریشهٔ آن یعنی واژهٔ «حبل» بارها در معنای ریسمان، عهد و پیوند معنوی (مانند حبلالله) استفاده شده است. امروزه این عبارت کاربردی ادبی، رسمی و جدولشناسی دارد و معادل مفاهیمی چون به همسری گرفتن، شوهر دادن و عقد کردن است.