یعنی چه
این کلمه در اصل یک فعل و ترکیب عربی (رَزَقَ + نِی) است که به معنای «به من روزی داد» یا «خدا به من عطا کرد» میباشد. در بافت فرهنگی و دینی، رزق تنها به خوراک محدود نمیشود و شامل هر نوع نعمت مادی و معنوی مانند مال، علم، ایمان و فرزند است.
در جدول
پاسخ پنج حرفی برای کلمه «رزقنی» در مسابقات جدول، خود واژه یا معادل مستقیم آن است.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی بسته به بافت متن، از افعالی که معنی تأمین کردن روزی یا بخشیدن برکت و نعمت را رسانند استفاده میشود.
به عربی
واژه رزقنی خود ساختار کاملاً عربی دارد و از ریشه «ر ز ق» و ضمیر متصل متکلم وحده ساخته شده است.
به فارسی
معادل دقیق فارسی این عبارت فعلی، «به من روزی داد» یا «مرا روزی رساند» است. هرچند خود کلمه رزق اصالتاً از واژه فارسی میانه «روزیگ» وارد زبان عربی شده و دوباره با ساختار عربی به فارسی بازگشته است.
در قرآن
این ترکیب دقیقاً در آیه ۸۸ سوره هود از زبان حضرت شعیب (ع) آمده است، جایی که میفرماید پروردگارم به من روزی و بهرهای نیکو داده است. مفسران معتقدند منظور از رزق حسن در اینجا علاوه بر نعمتهای مادی، نعمت نبوت، علم و هدایت معنوی است.
جمعبندی و توضیح کامل رزقنی
واژه «رزقنی» در اصل یک فعل و ترکیب عربی (رَزَقَ + نِی) به معنای «به من روزی داد» است که از ریشه سه حرفی «ر ز ق» مشتق شده و در ادبیات فارسی، متون مذهبی و ادعیه به عنوان وامواژه کاربرد دارد. نکته جالب زبانشناختی این است که ریشه «رزق» خود در زبان عربی معربشده (عربیشده) از واژه فارسی میانه «روزیگ» (روزی امروزی) است که از طریق زبان سریانی وارد عربی شده و بعدها صیغههای فعلی گوناگونی از آن ساخته شده است.
در عرف اسلامی و قرآنی، این واژه نمادی از برکت، لطف الهی و تقدیر مادی و معنوی انسانها است. مفهوم رزق در این ساختار تنها به خوراک و مادیات محدود نمیشود، بلکه شامل تمام موهبتهای الهی نظیر علم، ایمان، سلامتی و هدایت است. این کلمه با همین ساختار دقیق در آیه ۸۸ سوره هود («وَرَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقًا حَسَنًا») نیز به کار رفته است.