یعنی چه
این واژه در لغت به معنی کسانی است که با انجام گناه، پردهٔ حیا و دیانت را میشکافند. ریشه اصلی آن «ف ج ر» به معنای شکافتن وسیع است و به عنوان اسم جمع برای افراد فاسق و تبهکار به کار میرود.
تلفظ
تلفظ دقیق این واژه به صورت فتح کامل برای سه حرف اول (فَـ - جَـ - رَ) است که در پایان به هاء ساکن یا ملفوظ ختم میشود.
در جدول
در پاسخ به سؤالات جدول کلمات متقاطع با مفهوم گناهکاران یا بدکاران، واژه ۴ حرفی «فجرة» یا «فجار» به عنوان پاسخ اصلی شناخته میشود.
به انگلیسی
برای انتقال مفهوم این واژه در زبان انگلیسی از عباراتی استفاده میشود که به جنبههای گناه، شرارت و خروج از مرزهای اخلاقی اشاره دارند.
به عربی
این واژه خود اصالتاً عربی است و به عنوان جمع مکسر کلمه «الفاجر» برای اشاره به گروهی از تبهکاران و رویگردانان از حق استفاده میشود.
به فارسی
در برگردان دقیق فارسی، کلماتی مانند بدکاران، رویگردانان از حقیقت، و متجاوزان از حدود الهی بهترین معادلها برای تبیین معنای فجرة هستند.
در قرآن
این واژه دقیقاً به همین صورت جمع (فجرة) یکبار در قرآن کریم و در پایان سوره عبس همراه با کلمه «کفرة» آمده است تا توصیفکننده حال کافران گناهکار در روز قیامت باشد.
جمعبندی و توضیح کامل فجرة
واژه فجرة یک اسم جمع اصیل عربی است که از ریشه «ف ج ر» مشتق شده است. مفهوم اصلی این ریشه به شکافتن و گشودن ناگهانی اشاره دارد؛ همانطور که سپیدهدم (فجر) تاریکی شب را میشکافد، انسان فاجر نیز با اعمال خود پرده حیا، دین و قوانین اخلاقی را پاره میکند.
این کلمه در ادبیات دینی و قرآنی جایگاه مشخصی دارد و به طور ویژه برای اشاره به گروهی از بدکاران و کافرانِ پردهدر به کار میرود که به طور آگاهانه از مسیر حق و تقوا منحرف شدهاند.
در کاربردهای عمومی، لغتنامهای و حل جدول، شناخت ریشهها و کلمات همخانواده آن مانند فجور، فجار و تفجیر به درک بهتر ابعاد فیزیکی (شکافتن و انفجار) و ابعاد استعاری و اخلاقی (گناه و تبهکاری) این واژه کمک شایانی میکند.