یعنی چه
در کاربرد اداری و عمومی امروز، لغو به معنای از اعتبار انداختن یک قانون، پیمان یا برنامه است. در ریشه اصلی خود نیز به کلام یا عمل باطل، بیفایده و بیارزش که روی آن فکری نشده باشد، اطلاق میشود.
مترادف
متضاد
هم خانواده
ریشه
این واژه از ریشه عربی «لَغْو» گرفته شده است. در زبان عربی به معنای سخن بیهدف، بیاثر و بدون تامل (مانند صدای پرندگان) به کار میرفته که پس از ورود به زبان فارسی، توسعه معنایی یافته و به معنای ابطال و فسخ رسمی نیز استفاده شده است.
تلفظ
این واژه به صورت فتح حرف اول (ل)، سکون حرف دوم (غ) و سکون حرف آخر (و) تلفظ میشود.
به انگلیسی
به عربی
به فارسی
معادلهای اصیل فارسی این واژه بسته به کاربرد آن، «برهمزدن» و «واپسزدن» در امور اداری، و «هرزهگویی»، «پوچی» و «یاوگی» در امور کلامی هستند.
جمعبندی و توضیح کامل لغو
واژه «لغو» در زبان فارسی امروز کاربردی دوگانه اما مرتبط دارد. در فضای رسمی، حقوقی و اداری، این کلمه به معنای بیاعتبار کردن، باطل ساختن یا فسخ یک مصوبه، قرار، پیمان یا قانون است؛ به طوری که اثر اجرایی آن به طور کامل از بین برود.
از سوی دیگر، با نگاهی به ریشه و پیشینه این واژه در فرهنگ اصیل و متون کهن از جمله قرآن کریم، لغو به معنای رفتار، گفتار یا سوگندهای بیهوده، بیهدف و بیفایده است که انسان باایمان از آنها روی میگرداند. در واقع وجه مشترک هر دو معنا، مفهوم «بیاثری و از ارزش افتادن» است.