یعنی چه
پرندهٔ شکارچی به گروهی از پرندگان گوشتخوار گفته میشود که با شکار مستقیم جانوران دیگر یا تغذیه از لاشه آنها زندگی میکنند. این پرندگان (مانند عقاب، شاهین و جغد) ویژگیهای بدنی خاصی مثل بینایی فوقالعاده دقیق، منقار خمیده و قلابمانند برای پاره کردن گوشت، و پاهای قوی مجهز به چنگالهای تیز برای گرفتن و کشتن طعمه دارند.
تلفظ
این ترکیب وصفی در زبان فارسی به صورت [پَرَنْدِ هِ شِکارْچی] تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای متقاطع، عبارت «پرنده شکارچی» دقیقاً ۱۱ حرف دارد. با توجه به تعداد حروف خواسته شده، معادلهای دیگری چون عقاب، شاهین، باز و رپتور نیز کاربرد دارند.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای این گروه از پرندگان از اصطلاح عمومی Bird of prey و در واژگان علمی زیستشناسی از واژه Raptor (برگرفته از ریشه لاتین به معنای ربودن و گرفتن) استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی و متون فقهی، به پرندگان شکاری و گوشتخوار «طائر جارح» یا در حالت جمع «طیور جارحه» (از ریشه جرح به معنی زخم زدن یا صید کردن) میگویند.
به ترکی
در زبان ترکی استانبولی برای پرنده شکارچی یا گوشتخوار از ترکیب Yırtıcı kuş به معنای «پرنده درنده یا شکاری» استفاده میشود.
نماد چیست
پرندگان شکارچی (بهویژه عقاب و شاهین) در فرهنگهای مختلف جهان و ایران باستان، نماد اقتدار، شکوه، بلندنظری و آزادی هستند. تیزبینی آنها الگو و مظهر هوشیاری است و در ایران باستان، پرندگانی چون شاهین یا عقاب (ورغنه) مظهر پیروزی و فرّ ایزدی به شمار میرفتهاند.
جمعبندی و توضیح کامل پرنده شکارچی
پرنده شکارچی (که در زبان فارسی بیشتر با نام «پرنده شکاری» شناخته میشود) اصطلاحی عمومی و زیستشناسی برای توصیف پرندگان گوشتخواری است که در بالای هرم غذایی قرار دارند. این جانداران مانند عقاب، شاهین، باز و جغد با داشتن بینایی بسیار قوی، منقارهای قلابمانند و چنگالهای برنده، برای صید مهرهداران و پستانداران کوچک تکامل یافتهاند.
در فرهنگ اسلامی و متون قرآنی، اگرچه این اصطلاح به صورت مستقیم نیامده، اما در سوره مائده از واژه «الجوارح» برای اشاره به حیوانات و پرندگان آموزشدیده برای شکار استفاده شده است. این پرندگان همواره در طول تاریخ و ادبیات ملل مختلف، به عنوان نمادهای بارز تیزبینی، رهایی، قدرت و پادشاهی مورد ستایش قرار گرفتهاند.