یعنی چه
این عبارت یک ترکیب وصفی در زبان فارسی است و به نوعی از سازهای بادی (بهویژه خانواده سازهای برنجی) اشاره دارد که انتهای لوله آنها به شکل قیف یا دهانگشاد (Bell-shaped) طراحی شده است تا صدا را تقویت و پخش کند.
تلفظ
تلفظ این ترکیب به صورت واژگان مجزا و پشت سر هم با کسر اضافه خوانده میشود: سٰازِ بٰادِیِ دَهٰانْ گُشٰاد.
در جدول
طراحان جدول از عبارت «ساز بادی دهان گشاد» به عنوان یک کلیدواژه و راهنما برای رسیدن به پاسخهایی مانند «شیپور» یا «بوق» استفاده میکنند. خود این عبارت دقیقاً ۱۵ حرف دارد.
به انگلیسی
در زبان انگلیسی برای اشاره به سازهایی با این ساختار از واژه Bell برای دهانه گشاد آن و از واژگانی مثل Trumpet یا Bugle برای مصادیق آن استفاده میشود.
به عربی
در زبان عربی برای توصیف این نوع سازها از اصطلاحات عام نفخی یا واژگان خاصی مانند بوق و صور استفاده میگردد.
نماد چیست
سازهای بادی دهانگشاد مانند شیپور در فرهنگهای مختلف نماد اعلان خبرهای مهم، فرارسیدن زمان جنگ یا صلح، بیدارباش نظامی و در متون دینی و آیینی نماد برپایی رستاخیز و قیامت (دمیدن در صور) هستند.
جمعبندی و توضیح کامل ساز بادی دهان گشاد
عبارت «ساز بادی دهان گشاد» یک مدخل رسمی یا اصطلاح مستقل در لغتنامههای مرجع زبان فارسی به شمار نمیرود؛ بلکه یک ترکیب وصفی و اصطلاحِ ابداعی است که بیشتر توسط طراحان جدول کلمات متقاطع برای هدایت پاسخدهندگان به واژههایی نظیر «شیپور»، «بوق» یا «سرنا» استفاده میشود.
از منظر موسیقیشناسی، این عبارت توصیفکننده سازهای بادی (عمدتاً از خانواده سازهای برنجی) است که انتهای لولهای آنها به صورت مخروطی و پهن طراحی شده تا بازدهی خروجی صدا افزایش یابد. در فرهنگها و متون کهن، معادلهای این ساز نظیر صور و بوق، علاوه بر کاربردهای نظامی و اعلام خبر، نمادی از هوشیاری، بیداری نهایی و رستاخیز مذهبی هستند.