یعنی چه
واژهٔ «برکشیدن» در زبان فارسی به چند معنای کلیدی به کار میرود؛ نخست در معنای مادی و فیزیکی مانند بیرون آوردن چیزی (مثل شمشیر از نیام یا آب از چاه) و بالا کشیدن آن، و دوم در معنای مجازی و کنایی که به ارتقای مقام، تربیت کردن، پروردن و متمایز ساختن یک شخص از میان دیگران اشاره دارد.
تلفظ
این واژه از پیشوند «بَر» (با فتحه) و مصدر «کشیدن» (با کسرهٔ کاف) ساختار یافته است و به صورت روان و بدون تشدید تلفظ میشود.
در جدول
در جدولهای کلمات متقاطع، واژهٔ «برکشیدن» به عنوان پاسخ برای راهنماهایی چون «بالا بردن»، «بیرون کشیدن شمشیر» یا «منصوب کردن به مقام بالاتر» کاربرد دارد و کلمهای ۷ حرفی است.
به انگلیسی
بسته به متن و کاربرد، در زبان انگلیسی برای معنای فیزیکی از افعالی مانند pull up یا extract و برای مفاهیم مجازی مانند ارتقای رتبه و گزینش از elevate یا promote استفاده میشود.
به فارسی
واژگان جایگزین و هممعنای آن در زبان فارسی شامل ارتقا دادن، بلند مرتبه کردن، نواختن (به معنای حمایت و برگزیدن کسی)، استخراج کردن و آختن (در معنای بیرون کشیدن سلاح) هستند. متضادهای آن نیز فروکشیدن، پایین آوردن و تنزل دادن است.
نماد چیست
در ادبیات حماسی، «برکشیدن تیغ» نماد آغاز جنگ، شجاعت یا طلوع خورشید (برکشیدن تیغ آفتاب) است. در متون عرفانی و دیوانی، این واژه نماد برگزیدگی، تعالی روح از مادیات به معنویات، و همچنین نماد حمایت پادشاه یا پروردگار در بالا بردن مرتبهٔ یک بنده و رعیت به شمار میرود.
جمعبندی و توضیح کامل برکشیدن
واژهٔ «برکشیدن» یکی از افعال اصیل و کهن زبان فارسی است که از ترکیب پیشوند «بر» (به معنی بالا یا روی) و مصدر «کشیدن» (برآمده از ریشه باستانی کرش) ساخته شده است. این کلمه در گذر زمان کاربردهای دوگانهای یافته است؛ از یک سو در معنای مادی و ملموس مانند بیرون کشیدن شمشیر از نیام یا استخراج آب و اجسام از عمق به کار میرود و از سوی دیگر، در ساختارهای سیاسی، اجتماعی و ادبی به معنای ارتقای رتبه، برگزیدن یک شخص از میان همتایان و پرورش دادن اوست.
در فرهنگ و ادبیات کلاسیک ایران، برکشیدن شخص توسط پادشاه یا بزرگان به معنای اعطای قدرت، حمایت همهجانبه و نواختن اوست که مایهٔ بلندآوازگی فرد میشده است. همچنین در ادبیات عرفانی، این واژه جلوهای معنوی پیدا میکند و به معنای رهایی روح انسان از بند مادیات و بالا کشیدن آن به سوی ملکوت و درجات عالی انسانی تعبیر میشود.
این واژه گرچه به صورت مستقیم در متن عربی قرآن نیامده، اما مترجمان کهن فارسی از آن برای برگرداندن مفاهیمی همچون «رفع» (مانند بلندمرتبه کردن نام پیامبر در آیه ۴ سوره انشراح) استفاده کردهاند که اصالت و ظرفیت بالای این واژه را در انتقال مفاهیم ارزشمند و دقیق نشان میدهد.