معنی
این واژه در لغتنامههای کهن (مانند لغتنامه دهخدا) به صورت اسم مرکب و به معنای دمِ خر یا دنبِ الاغ ثبت شده است. در اشعار و متون قدیمی، گاهی به عنوان کنایه یا هجو برای تحقیر شکل و شمایل ریشِ دراز، زشت و نامرتب کسی به کار میرفته است.
یعنی چه
در زبان عامیانه و ادبیات فکاهی گذشته، این کلمه علاوه بر معنای تحتاللفظی خود، معنایی تحقیرآمیز داشته و برای صفت دادن به افراد نادان، پست یا توصیف ظواهر زشت و بیقاعده استفاده میشده است.
مترادف
در معنای حقیقی معادل دم الاغ است و در کاربردهای متنی و کنایهای قدیم، با واژههایی چون پست یا نادان ترادف معنایی پیدا میکرده است.
متضاد
برای این واژه واژگون یا متضاد مستقیمی در منابع لغوی فارسی ثبت نشده است.
هم خانواده
این واژه از ترکیب دو بخش فارسی «خر» و «دم» ساخته شده و با کلماتی که شامل این اجزا هستند همخانواده است.
تلفظ
تلفظ صحیح این واژه با فتح خاء و راء به صورت «خَرَدم» (Xar-dom) است و نباید آن را با کلمه خِرَد (عقل) یا ضمیر متصل آن (خِرَدم به معنی عقل من) اشتباه گرفت.
در جدول
در جداول شرح در متن و کلمات متقاطع، اگر طراح سوال عبارت «دم خر» یا «دنب الاغ» را در قالب یک کلمه ۴ حرفی بخواهد، پاسخ آن «خردم» است.
به انگلیسی
معادل تحتاللفظی انگلیسی این واژه اشاره به دم الاغ دارد.
به عربی
ترجمه دقیق و تحتاللفظی این واژه در زبان عربی از ترکیب ذنب (دم) و حمار (خر) تشکیل میشود.
نماد چیست
در ادبیات فکاهی، هجو و متون کهن فارسی، این کلمه به عنوان نمادی برای بیارزشی، زشتی و به ویژه توصیف ریشهای بلند، نامرتب و مضحک به کار میرفته است.
جمعبندی و توضیح کامل خردم
واژهٔ «خَرَدم» یک واژهٔ مرکب، کهن و کمتر شنیده شده در زبان فارسی است که از ترکیب دو واژهٔ اصیل «خر» (به معنی الاغ) و «دم» (به معنی دنباله) ساخته شده است. این کلمه در فارسی معیار امروزی کاربرد زنده و فعالی ندارد و بیشتر به عنوان یک مدخل لغوی در واژهنامههای قدیمی نظیر لغتنامه دهخدا به چشم میخورد. لازم به ذکر است که این کلمه از نظر تلفظ و معنا هیچ ارتباطی با واژهٔ «خِرَد» (عقل) ندارد.
در ادبیات کلاسیک و اشعار هجوِ گذشتگان (مانند اشعار عماره مروزی در قرن چهارم هجری)، از این واژه برای تحقیر، تمسخر و هجو ظاهر افراد استفاده میشد؛ به طوری که ریشهای بسیار بلند، زشت و بیقاعده را در مقام تشبیه و کنایه به «خردم» یا همان دم خر مانند میکردند تا مایهٔ سرافکندگی فرد شود.
امروزه کاربرد این واژه محدود به حل جداول کلمات متقاطع یا پژوهشهای لغوی در متون کهن است و در اصطلاحات رسمی، مذهبی یا متون دینی نظیر قرآن کریم سابقهای ندارد. اطلاعات معنایی آن کاملاً ذیل فرهنگ عامیانه و ادبیات فکاهیِ گذشته تعریف میشود.